Ten rodzaj oodychania jest często używany jako metoda terapeutyczna i nazywany w różny sposób w zależności od teorii oraz filozofii prowadzącego.  Na przykład Stanislav Grof, w oddychaniu holotropowym, opiera się na stworzonej przez siebie teorii matryc perintalnych. Za ważny element sesji uznaje też muzykę. Świadomie dobierane są więc różne fragmenty muzyczne aby wywołać lub zintensyfikowac określone emocje. Po sesji  uczestnicy malują lub rysują swoje doświadczenia.

Podczas oddychania pogłębionego obniża się poziom dwutlenku węgla we krwi. Powoduje to wejscie w odmienny stan świadomości, w którym spontanicznie mogą przypomnieć się zdarzenia z dzieciństwa, które były tramuatyczne lub znaczące i miały wpływ na dalsze nasze życie. Jako że spoglada się na nie z perspektywy dorosłago człowieka i często odnosi się wrażenie realności innych wymiarów istnienia, zdarzenia te zaczynają być inaczej przez nas interpretowane. Możemy postrzegać je jako bardziej rozwojowe niż traumaryczne. Teorie oraz badania na temat natury emocji mówią, że to właśnie nasza interpretacja sytuacji wpływa na to, czy będziemy coś przeżywać emocjonalnie, czy nie, czy rozpoznamy sytuację jako zagrażającą dla nas czy wspierajacą, lub obojętną. Odmienne stany świadmości dają nam właśnie taką meta-perspektywę, w której możemy przeinterpretować zdarzenia i doznania emocjonalne, które miały miejsce w przeszłości i stworzyć miejsce na nową wizję siebie.

W prowadzonych przez mnie sesje oddechowych wykorzystuję wiedzę i umiejętności z obszaru psychologii transpersonalnej, psychologii integralnej, psychologii zorientowanej na proces czy uzdrawiania energetycznego oraz szamańskiego. Podczas sesji pracujemy nad doświadczeniami z ciała oraz tym, co pojawia się w wymiarze myśli, uczuć, emocji oraz wizji. Pracujemy także przy pomocy dźwięku (głosu) oraz ruchu, kiedy jest taka potrzeba.

Sesja z reguły odbywa się na leżąco, przy akompaniamencie odpowiedniej muzyki.

Zapraszamy na sesje w Warszawie (Górny Mokotów).

Koszt sesji (2 godz.) – 160 PLN

Więcej informacji:

Ewa Holt 0-609-318009 Ewa@integra.xtr.pl

Krótko na temat dobrodziejstw medytacji.

Osoby medytujące mają większą świadomość swoich uczuć i emocji, łatwiej doświadczają wglądów i często, dzięki praktyce, potrafią przekraczać granice ego.

Medytacja jest to stan „zatrzymania się” i przyjrzenia się sobie, wyciszenia umysłu i zmysłów, przywrócenia sił witalnych i zorientowania się w którą stronę chce się dalej podążać.

Medytacje stanowią skuteczną metodę sprzyjającą uzdrawianiu stanów depresyjnych, lękowych i nerwicowych. Podczas medytacji zmniejsza się wydzielanie kortyzolu, którego nadmierne stężenie obserwuje się w depresji. Zwiększa się natomiast wydzielane dopaminy. Obserwuje się też większą aktywność lewej półkuli mózgowej odpowiedzialnej za pozytywne emocje a także zwiększenie odporność (badania R. Davidsona).

Badania wykazały, że medytacja powoduje obniżenie ciśnienia krwi i zwolnienie rytmu serca, wpływając na zmniejszenie ryzyka zachorowania na choroby wieńcowe. Uwolnienie od stresu, zmęczenia, zrelaksowanie ciała i umysłu, zmniejszenie napięcia mięśni, sprawia, że wzrasta zdolność naszego organizmu do regeneracji.

Podczas medytacji wzrasta zdolność koncentracji uwagi i usprawnione zostają procesy myślowe, dzięki czemu zwiększa się efektywność wszelkich prac umysłowych. Osoba praktykująca medytację z łatwością skupia uwagę na określonym działaniu, że jej myślenie jest klarowne i twórcze. Dzięki tej właściwości medytacje są szczególnie pomocne dla osób z nadpobudliwością psychoruchową (ADHD).

Praktyka medytacji przyczynia się do:

• redukcji stresu
• wyzwolenia wrodzonych umiejętności
• redukcji zaburzeń koncentracji spowodowanych nadpobudliwością
• ułatwienia współżycia z ludźmi poprzez zdolność panowania nad emocjami i zwiększoną samoświadomość
• podwyższenia umiejętności wyrażania siebie
• eliminacji autodestrukcyjnych działań
• rozwijania intuicji i eksplorowania odmiennych stanów świadomości
• poprawy jasności umysłu
• zwiększenia zdolności uczenia się i koncentracji
• regulacji ciśnienia
• uwolnienia od fizycznego stresu
• powrotu do zdrowia

Czytaj więcej na temat zdrowotnych aspektów medytacji oraz badań >>>>

Warszawa, 11.-12. listopada 2006

Warsztaty odbędą się w pracowni Yogi Piotra Künstlera, „Yogamudra„.ul. Śniadeckich 17, Warszawa

Bioenergetyka (ang. Bioenergetics) to metoda pracy z ciałem mająca na celu przywrócenie zdrowia, witalności i radości życia. Bioenergetyka pomaga usunąć bloki energetyczne, które gromadzą się w ciele i umyśle wskutek traumy i wypartych emocji. Odwrócenie procesu wyparcia trudnych emocji i gromadzenia się w ciele napięć powoduje, że stajemy się zdrowsi, nasze ciała lepiej funkcjonują, mamy więcej energii, częściej cieszymy się dobrym funkcjonowaniem w życiu i dobrym samopoczuciem. Praca tą metodą to droga do odkrycia zarówno siebie jak i głębi życia, droga do głębokiego przeżywania, droga do radości.

Bioenergetyka została zaproponowana przez Aleksandra Lowena, ucznia Wilhelma Reicha (który z kolei był jednym z najwybitniejszych spadkobierców Freuda). Reichowi zawdzięczamy pojęcie cielesnej „zbroi” (ang. armouring). Jest to suma napięć mięśniowych spowodowanych dawną traumą i zablokowanymi w przeszłości emocjami.

Tę „zbroję” nosimy na sobie nawet nie zdając sobie z niej sprawy. Napięcia te krępują nasze ruchy, odbierają nam elastyczności i grację ruchu, prowadzą do spłycenia oddechu i obniżenia poziomu energii, ograniczają ekspresją i czucie emocji, a nawet wpływają na to, jak widzimy świat i jak myślimy. Po prostu ograniczają nas, odbierają nam część naszego życia.

Aleksander Lowen przejął i udoskonalił metodę pracy Wilhelma Reicha. Bioenergetyka Aleksandra Lowena może być stosowana jako forma psychoterapii zorientowanej na ciało, albo jako grupowe ćwiczenia rozwojowe dla osób nie wymagających psychoterapii.

W skład elementów Bioenergetyki wchodzą:

• Praca z oddechem (przywracanie naturalnej swobody i głębokości oddechu),

• Praca z różnymi segmentami ciała mająca na celu rozluźnienie mięśni i przywrócenie zakresu ruchu,

• Ćwiczenia wibracyjne polegające ożywianiu stale napiętych mięśni,

• Pozycje ciała sprzyjające rozpuszczaniu „zbroi”,

• Energetyczne ruchy i techniki sprzyjające wyrażaniu emocji,

• Wsparcie grupy, aby możliwe było wyrażenie nagromadzonych emocji i uwolnienie się od nich.

Bioenergetyka w sposób systematyczny rozluźnia napięcia w całym ciele przywracając w ten sposób naturalny przepływ energii. Poprzez ciało wpływa na umysł i emocje, w których zachodzą podobne procesy rozluźnienia i przywrócenia witalności.

Cel warsztatu

Warsztat przeznaczony jest dla wszystkich zainteresowanych. Jest to warsztat wprowadzający, zapoznający uczestników z Bioenergetyką Aleksandra Lowena jako prostym i naturalnym narzędziem samo-uzdrawiania. Warsztat jest także wprowadzeniem do pracy z emocjami.

Uczestnicy nauczą się szeregu ćwiczeń rozluźniających i energizujących, które będą mogli kontynuować po zakończeniu warsztatu. Nauczą się również technik wyrażania emocji w sposób właściwy w życiu codziennym. Staną się kompetentni w opiece nad sobą, w dbaniu o swoje ciało i emocje.

Cena warsztatu – 250 PLN.
Dla osób, które dokonają przedpłaty do 22. października – 230 PLN.

Thomas Merton

Łykamy kolejną tabletką przeciwbólową, idziemy do kolejnego lekarza. Zagłuszamy ból i sygnały z ciała, likwidując chwilowo objawy, lecz prowadzimy taki sam styl życia, mamy te same problemy i nawet nie zastanawiamy się dlaczego mamy problemy zdrowotne, dlaczego i po co dopada nas kolejny stan depresyjny. Nawet psychoterapia jest często ukierunkowana na likwidację „choroby”, abyśmy mogli sprawnie funkcjonować w społeczeństwie. Rzadko zastanawiamy się, po co właściwie mamy być sprawnie funkcjonującymi jednostkami. Czy jedyny sens naszego życia, to przetrwać, nie „rozlecieć się” psychicznie, nauczyć się prosić o swoje i zaspakajać swoje podstawowe potrzeby? Psychoterapia zdaje się skupiać na likwidowaniu zaburzeń, natomiast ich głębszy sens dla jednostki i jej potrzeby duchowe są pomijane. Psychologia stała się nurtem naukowym skupiającym się głównie na badaniach. Znane są nam pewne mechanizmy funkcjonowania człowieka, potrafimy z coraz większą dokładnością wyjaśnić niektóre nasze zachowania, niestety gubimy gdzieś człowieka jako całości, człowieka z całym jego fizycznym i duchowym wymiarem. Jakoże psychologia z założenia jest nauką o duszy może warto nie zapominać o jej korzeniach i zaakceptować fakt istnienia w nas, czy pomiędzy nami wymiarów, których nie możemy prosto wytłumaczyć za pomocą empirycznych badań.

Odkrycia fizyki kwantowej prowokują do otwarcia naszych naukowych umysłów na to, co niemierzalne i uszanowania tajemnic egzystencji. Wiemy, że cząstka zachowuje się jak materia lub jak fala w zależności o tego, czy jest obserwowana. Zaobserwowaliśmy też, że cząstki pozostają do siebie zależne nawet po ich rozdzieleniu. Być może, to właśnie nastawienie badacza wpływa na uzyskiwane przez niego wyniki badań? Dzieląc świat i zagłębiając się w coraz bardziej szczegółowe badania, mamy lekarstwa na konkretne symptomy oraz znamy wybiórcze zachowania człowieka, jednak coraz więcej osób ma depresję, nerwicę, ADHD, bulimię, choroby układu krążenia i inne zaburzenia psychosomatyczne. Nauczyliśmy się chwilowego likwidowania symptomów cielesnych, poznajemy przyczyny naszej depresji i nerwicy, czy wiemy jednak jak rzeczywiście zmienić swoje życie tak, aby nie było nawrotów, aby się rozwijać, żyć pełniej i bardziej twórczo, nie po to, aby jakoś przetrwać do śmierci, tylko po to, aby życie było rzeczywiście radosne i pasjonujące.

Potrzeba holistycznego spojrzenia na człowieka zaowocowała powstaniem nowych nurty psychologicznych, takich jak psychologia zdrowia czy psychologia transpersonalna, które są ukierunkowane na zmianę stylu życia i na zapobieganie chorobom raczej niż na ich leczenie.

Psychologia transpersonalna, humanistyczna, psychologia zorientowana na proces, uznają również wymiar duchowy jako ważny aspekt zdrowia i życia człowieka. U podstaw ich założeń filozoficznych jest uznanie potrzeby rozwoju i transcendencji. Sama psychoterapia służąca zlikwidowaniu zaburzenia, często wydaje się niewystarczająca. Potrzebujemy mieć poczucie sensu życia, chociaż niejednokrotnie nie jest łatwe jego dokładne określenie słowami. Joga i relaksacja są coraz częściej włączane w praktyki terapeutyczne jako ćwiczenia dla lepszego samopoczucia, jednakże duchowy aspekt medytacji jest cały czas woalowany. Skutkiem medytacji jest owszem redukcja stresu, natomiast sam proces medytacji, to coś więcej niż tylko relaksacja.

Jest jednak zrozumiałe, że rozmowy na temat praktyk duchowych nie stanowią integralnej części psychoterapii. Istnieje bowiem możliwość wpływu wierzeń terapeuty, na klienta, chyba, że terapeuta jest osobą niezwykle świadomą i otwartą.

Z drugiej strony osoby praktykujące medytację, często napotykają na przeszkody w postaci zepchniętych w nieświadomość traum z dzieciństwa. Dla nich psychoterapia może być ogromna pomocą na dalszej drodze rozwijania swojego potencjału.

Zarówno zachodnia psychologia, jak i wschodnie praktyki duchowe mają podobny cel – zrozumienie natury ludzkiego umysłu i poprawienie jakość życia człowieka, czego podstawą jest uwolnienie od cierpienia. Wzajemne wsparcie i integracja psychologii i praktyk duchowych może być ogromnym zyskiem dla nas wszystkich.

Medytacja, w różnych swoich odmianach może stanowić wsparcie dla psychoterapii, która przebiega znacznie szubciej i łatwiej kiedy zarówno klient, jak i psychoterapeuta, są bardziej świadomi tego co czują.

Praktyka medytacji, poprzez obniżenie poziomu stresu, przyczynia się do poprawienia stanu zdrowia. Jest więc jedną z metod prewencyjnych, które niewymagają żadnych nakładów finansowych.

Medytując, uczymy się też regulować swoje stany emocjonalne. Jesteśmy bardziej świadomi emocji i łatwiej jest nam nad nimi zapanować, co ma swoje dobroczynne skutki w kontaktach interpersoanych.

Osoby, dla których ważna jest sprawna nauka, czy koncentracja, zamiast kawy czy tabletek z kofeiną i guaraną, mogą spróbować medytować. Jednym z obszarów medytacji jest koncentracja oraz samokontrola, które prowadzą do podwyższenia sprawności umysłu, wyostrzenia percepcji oraz poprawienia zapamiętywania.

W końcu, duchowy aspekt medytacji, doświadczany często poprzez współstnienie z innymi oraz ematię, przyczynia się do poczucia szczęścia. Zamiany na poziomie myśli mają również swoje odzwieciedlenie na poziomie neurologicznym, co zostało zaobserwowane, w badaniach przeprowadzonych z udziałem osób medytujacych. U osób depresyjnych oraz z obniżonym nastrojem obserwuje się przeważającą aktywność prawej części płatów przedczołowych mózgu, natomiast w miarę praktyki medytacji zwiększa się aktywnośc lewej strony, odpowiedzialnej za pozywywne emocje i poczucie szczęscia.

Ciało – psyche

Medycyna wschodnia już od tysięcy lat opiera się na założeniu jedności psychofizycznej człowieka. Obecnie coraz więcej lekarzy oraz psychoterapeutów odchodzi od kartezjańskiego traktowania ciała człowieka jako maszyny oddzielnej od sfery psychicznej. Odkrycia z dziedziny medycyny psychosomatycznej jednoznacznie potwierdzają współoddziaływanie układu nerwowego, immunologicznego oraz hormonalnego. Zgromadzono wiele danych potwierdzających jednorodność funkcjonowania psychiki i ciała. Zaobserwowano, że nasze zdrowie zarówno fizyczne, jak i psychiczne, które w gruncie rzeczy są tym samym, zależy w dużym stopniu od stylu życia oraz odżywiania. Uwarunkowania genetyczne mogą stanowić predyspozycje do zachorowań, które jednak nie muszą się uaktywnić, jeśli dbamy o zdrowie. Ale na czym właściwie polega dbanie o zdrowie? Przychodzi mi na myśl tworzenie magicznego „eliksiru długowieczności”: potrzebuję do niego kilku podstawowych składników, takich jak: odżywcze, naturalne jedzenie i środowisko, spokój umysłu, energia, czy też siła, która jest niezbędna do radzenia sobie z wymogami życia, harmonijne relacje oraz duchowość.

Można mówić o kilku poziomach egzystencji, począwszy od biologicznego, poprzez psychiczny, społeczny, a kończąc na transcendentalnym. Dbanie o siebie i zdrowy styl życia, to dbanie o wszystkie wymiary „ja”. Wymiar biologiczno-żywieniowy pozostawiam nieomówiony, ponieważ jest wiele publikacji na ten temat, a ja chciałabym skoncentrować się na medytacji. Odsyłam do książek Daniela Reida: „Tao zdrowia”, „Tao seksu i długowieczności” i „Na straży trzech skarbów” oraz książek na temat kuchni Pięciu Przemian. Zachęcam też do ruchu, ponieważ ćwiczenia fizyczne w znaczący sposób warunkują nasze zdrowie. Zarówno zdrowe odżywianie, niepalenie papierosów, nie picie alkoholu, jak i ruch, zapewniają ciału niezbędne paliwo do harmonijnego działania. Jednakże stres, z którym mamy do czynienia na co dzień, znacznie osłabia nasze zasoby energetyczne ograniczając możliwości funkcjonowania fizycznego i psychicznego. Wymogi, jakie stawia nam życie: przeciwności losu, ważne wydarzenia, wyzwania, trudne decyzje, mogą powodować stres. Jesteśmy niejako prowokowani do reakcji, zmiany decyzji, oczekiwań, często do zmiany myślenia na swój temat. Umiejętność radzenia sobie w takich sytuacjach, a więc radzenia sobie ze stresem, stanowi istotnym czynniki warunkujący nasze zdrowie.

Na podstawie długoletnich badań prowadzonych z udziałem osób praktykujących medytację, została ona uznana za niezwykle skuteczną metodę redukcji stresu, który, jak wcześniej wspomniałam, wpływa na obniżenie odporności. Medytacja przyczynia się do ogólnej poprawy naszego zdrowia, a jej korzystne efekty są szczególnie widoczne w przypadku chorób układu krążenia, depresji, nerwicy oraz zaburzeń trawienia. Osoby praktykujące medytację szybciej powracają do zdrowia po przebytych chorobach, czy operacjach, są silniejsze psychicznie i pozytywnie nastawione do życia. Dzieje się tak, ponieważ aktywność naszej lewej półkuli mózgowej, odpowiedzialnej za pozytywne emocje, stymuluje wytwarzanie ciał odpornościowych – NK (Davidson, 1999, Kabat-Zin, 1998). W medytacji stan pozytywnego nastawienia do życia, a więc aktywacja lewej półkuli, pojawia się dzięki zwiększeniu świadomości, zrozumienia i refleksyjności, o czym będę pisać później.

Medytacja

Medytacja jest uniwersalną praktyką wszelkich ścieżek duchowego rozwoju, stanowiącą pomost pomiędzy codzienną świadomością, a świętością, które w miarę praktyki stają się jednym.

Na ścieżkach samorozwoju, czy też rozwoju duchowego, wykształciły się różnorodne techniki medytacyjne, zależne od kultury i podłoża filozoficznego. Na zachodzie medytacją nazywa się często relaksacje polegające na wizualizacji przyjemnych obrazów. Innym rodzajem wizualizacji jest prowadzenie energii w ciele w medytacjach taoistycznych, czy też wyobrażanie sobie mandali lub świętych wizerunków w medytacjach buddyjskich. Można powiedzieć, że jest to forma koncentracji, czyli skupienia i utrzymywania umysłu na jednej prostej czynności bez angażowanie się w myśli, które jej nie dotyczą. Taką forma medytacji jest koncentracja na oddechu czy innych doznaniach płynących z ciała lub powtarzanie dźwięku (śpiewanie mantr).

Również modlitwa chrześcijańska, judaistyczna, czy muzułmańska jest formą medytacji, która polega na kontakcie ze świętością w nas samych i z Bogiem. Szamani wchodzą w odmienne stany świadomości aby skontaktować się z innymi światami i duchami natury. Jest rodzaj medytacji polegającej na przekroczeniu swojej codziennej tożsamości i skontaktowaniu się poprzez trans z duchowym wymiarem. Podobny aspekt ma medytacja transcendentalna, w której praktykujący pozostaje w transcendentalnej świadomości, tutaj poprzez powtarzanie mantry.

Medytacje świadomości, takie jak Zen czy Vipassana polegają na obserwowaniu tego co się wydarza dookoła, w ciele i w umyśle, bez oceniania i interpretowania. Utrzymywanie „świeżego”, przytomnego i otwartego umysłu sprawia, że obejmujemy świadomością coraz więcej zjawisk dostrzegając ich wielowymiarowość oraz mądrość. Podczas tego rodzaju medytacji łatwiejsze staje się zauważenie schematów myślowych i matryc warunkujących nasze postrzeganie. Nasza uwaga jest wyostrzona, a reakcje bardziej świadome.

Pomimo tak dużej różnorodności, nie ma jednoznacznej granicy pomiędzy różnymi rodzajami medytacji, ogólnie można powiedzieć, że medytacja harmonizuje umysł i ciało oraz otwiera nas na duchowy aspekt istnienia. Jednakże nie można powiedzieć, że medytacja sama w sobie ma jakiś cel. Korzyści wynikające z praktyki medytacją są raczej skutkami ubocznymi niż jej celem.

Takim skutkiem ubocznym, który okazuje się być bardzo przydatny w życiu, jest spokojny umysł. Wyciszenie umysłu, często przyrównywane do spokojnej tafli jeziora, sprawia, że pojawiające się myśli są łatwiej przez nas dostrzegane, a ich wpływ na nasze samopoczucie znacznie zredukowany. Medytując zaczynamy być bardziej świadomi tego, w jaki sposób upraszczamy i zniekształcamy sytuacje w celu utrzymania jednolitej tożsamości, bądź też, aby szybko zareagować na pojawiające się bodźce. Pomimo tego, że jest to mechanizm adaptacyjny i czasem korzystny, w większości przypadków nieświadome reakcje mogą być destrukcyjne dla nas samych i dla innych osób. Praktyka medytacji, ułatwia weryfikację naszego postrzegania świata oraz motywów działania.

Kiedy pozostajemy w naszym codziennym stanie świadomości, wgląd w siebie jest zazwyczaj trudny, dlatego też elementem sesji psychoterapeutycznych Freuda była hipnoza. Została ona odsunięta na margines w dzisiejszej psychoanalizie, jednakże coraz więcej terapeutów stosuje różnorodne metody wchodzenia w odmienne stany świadomości, takie jak „rebirthing”, „oddychanie holotropowe”, „integracja oddechem” oraz medytacja w celu skontaktowania się z wypartymi aspektami „ja”.

Dla przykładu: ucieczka przed zakapturzonym człowiekiem trzymającym nóż w ręku, spotkanym w ciemnej uliczce, czy też wybiegnięcie spod łamiącego się drzewa, pozwala uniknąć prawdopodobnej śmierci. Pojawiający się lęk pełni funkcję ochronną, jednakże w większości sytuacji życia codziennego nadmierny lęk jest raczej emocją ograniczająca nas i utrudniającą funkcjonowanie. Hormonalne i fizjologiczne reakcje organizmu są tylko przygotowaniem do ewentualnej ucieczki czy też ochrony własnego życia i stanowią, nasze biologiczne dziedzictwo.

Natomiast bezrefleksyjne reakcje emocjonalne w sytuacjach nieadekwatnych powodują niepotrzebną stratę energii, którą moglibyśmy wykorzystać w bardziej twórczy sposób. Odczuwamy strach i zdenerwowanie przed rozmową z pracodawcą, czekając na wyniki badań, mając nieskończona na czas pracę, stojąc w korkach oraz w różnorodnych sytuacjach relacyjnych. Kiedy czujemy zagrożenie, nasz organizm wydziela hormony stresu, adrenalinę i noradrenalinę, potrzebne do szybkiej reakcji ucieczki lub walki. Jeśli takowa reakcja nie następuje, hormony te gromadzą się w naszym ciele, powodując problemy zdrowotne.

Czy należałoby zatem reagować wdając się w walkę w momencie odczuwania zagrożenia? Jeżeli jest to konieczne do przetrwania, co zdarza się raczej rzadko, tak. Natomiast warto mieć świadomość, że agresja wzbudza jeszcze większą agresję i zastanowić się czy jest inny sposobów rozwiązania sytuacji. Tak więc zarówno tłumienie emocji, jak i nadmierne im uleganie nie są dla naszego zdrowia, psychiki i otoczenia korzystne. O wiele korzystniejsze dla nas samych i dla otoczenia jest zauważenie pojawiającej się iskry emocji, zanim nastąpi pożar.

W większości sytuacji mamy chwilę na uświadomienie sobie, co właściwie się ze mną dzieje, co odczuwam i co czuje druga osoba i niejednokrotnie ta właśnie chwila decyduje o dalszych losach naszych relacji czy o naszym stanie zdrowia. Dzięki praktyce medytacji łatwiej dostrzegamy emocje zanim dokonają spustoszenia, możemy je kontrolować zamiast im ulegać i traktować je raczej jako sygnał niż jako obezwładniający żywioł. Zwiększenie świadomości obejmuje nie tylko nas samych ale również inne osoby, ich uczucia i zachowania. Zaczynamy współodczuwać z innymi, dostrzegać ich punkt widzenia, a nasze reakcje stają się bardziej świadome i uwzględniające drugiego człowieka. Nasz wewnętrzny dialog znacznie zwania i doświadczamy stanów głębokiego spokoju, jasności percepcji i świadomej przytomności. Myśli, uczucia i emocje są w medytacji obiektem naszej obserwacji, nie angażując całej naszej uwagi. Dlatego też, po medytacji nasza uwaga ulega znacznej poprawie. Jesteśmy w stanie wykonywać zadania o wiele łatwiej i efektywniej niż przed podjęciem praktyki. Jesteśmy bardziej czujni, szybciej i z większą łatwością reagujemy na bodźce. Chociaż może wydawać się to stanem większego pobudzenia, nie jest to jednak nerwowość, lecz spokojna przytomność. Taki stan kojarzy mi się ze spokojem z jakim dobry wojownik reaguje na zagrożenie. Nie traci energii na machanie mieczem, lecz jednym ruchem, z całkowitym spokojem dokonuje cięcia. Dzieje się tak ze względu na „wycofanie” zasobów energetycznych z nieproduktywnego przetwarzania myśli oraz zwiększonej aktywności struktur mózgowych (przedczołowe płaty kory mózgowej) odpowiedzialnych za stan przytomności i uważności (Asada, 1999, Ishii, 1999, Gevinis, 1997, Mizuki, 1980, Inanaga, 1998).

Wiele badań prowadzonych z udziałem osób medytujących potwierdziło także zwiększenie aktywności w mózgu fal Alfa, Theta oraz Delta. Ich wzrost koreluje z obniżeniem niepokoju oraz doświadczaniem pozytywnych uczuć i ogólnego stanu przyjemnego wyciszenia. (B.B. Brown, 1971; Hardt i Kamiya, 1978).

Stres a zdrowie

W stresujących sytuacjach, kora nadnerczy produkuje hormon zwany kortyzolem, który po dłuższym czasie działania, powoduje stałe zmiany w mózgu. Nieprawidłowości w funkcjonowaniu mózgu prowadzą do różnorodnych zaburzeń psychicznych, z których najbardziej dotkliwa wydaje się być w obecnych czasach depresja. Stany depresyjne oraz głęboka depresja powodują z kolei zachwianie równowagi hormonalnej oraz zaburzenie funkcjonowania układu odpornościowego. Dlatego też, stres doświadczany przez dłuższy czas, zwiększa prawdopodobieństwo zachorowania na depresję oraz na obniżenie ogólnej odporności organizmu. Nawet, jeśli choroba nie ujawni się w sposób widoczny i natychmiastowy, niektóre narządy mogą zacząć funkcjonować w nieco odmienny sposób i jeżeli nie zadbamy o przywrócenie równowagi w organizmie, może to być początek poważnej choroby. Możemy spróbować zaobserwować w jaki sposób reaguje na stres nasze ciało: kulimy ramiona, spinamy brzuch, napinamy mięśnie karku, pochylamy głowę lub usztywniamy kark. Często mamy też bóle głowy, żołądka i różnego rodzaju inne sygnały somatyczne, świadczące o tym, że coś jest nie w porządku. Zmienia się rytm serca, mamy nierówny oddech, a nasz żołądek nie trawi właściwie, co redukuje przyswajalność składników odżywczych. Niedożywienie narządów, ich funkcjonalne zaburzenia, przeciążenie pracy serca, układu hormonalnego, napięcia mięśniowe, mogą prowadzić do różnego rodzaju trwałych dysfunkcji, jeśli trwają przez dłuższy czas lub powtarzają się regularnie. Jaki organ i w którym momencie zacznie chorować, zależy od genetycznych predyspozycji oraz, jak już wspomniałam, od stylu życia. Dlatego też, tak ważną role przypisuje się we współczesnej psychologii zdrowemu stylowi życia, czyli zapobieganiu chorobom, ponieważ one również wpływają w dużej mierze na psychiczne funkcjonowanie człowieka.

Przyczyną stresu są w dużej mierze zwiększające się wymogi zurbanizowanego życia. Życie w mieście, w pośpiechu i hałasie, nacisk na produktywność i wydajność w pracy, powodują, że żyjemy w ciągłym stresie. Najsilniej odczuwamy go w sytuacjach, których wymagania wydają się nas przerastać. Oczekuje się od nas, albo tak nam się przynajmniej wydaje, podejmowania decyzji i działania, które są dla nas za trudne i wymagają od nas więcej, niż jesteśmy w stanie z siebie dać. Rodzi się wówczas poczucie niemocy, bezradności i frustracji. Nie mamy wystarczających zasobów energii, czasu ani siły na wygenerowanie wizji rozwiązania, a uwarunkowania społeczne, czy też ich zinternalizowana forma (ich reprezentacje w nas samych) zdają się nieubłaganie naciskać. Doświadczamy stresu, mamy sygnały somatyczne, zaczynamy chorować, jednakże brak poczucia wewnętrznej mocy sprawia, że nie szukamy tego co jest przyczyną bólu czy choroby, ale sięgamy po środki redukujące skutki, aby dalej sprawnie funkcjonować. Rodzi się pytanie jak długo tak można żyć, jaka jest jakość naszego życia i czy jesteśmy naprawdę produktywni.

Stres, a także inne uczucia czy emocje, można interpretować jako psychiczną i fizyczną reakcję na bodźce. Trudno jednak jednoznacznie stwierdzić, czy to psyche wpływa na ciało czy też ciało na psyche; fizyczność i psychika są ze sobą powiązane nie w sposób przyczynowy, ale raczej na zasadzie sprzężenia zwrotnego. Są to jakby dwa różne sposoby doświadczanie tego samego – psychosomatycznego procesu.

Kiedy zaczęłam ćwiczyć jogę, po każdych kolejnych zajęciach miałam wrażenie „otwierania” klatki piersiowej. Ćwiczenia rozciągające mięśnie klatki piersiowej powodowały uczucie otwartości i zwiększającej się przestrzeni wokół mnie. W tym samym czasie zaczęłam dostrzegać coraz więcej możliwości wyborów, nowe drogi i rozwiązania, które powodowały uczucie ogromnej radości i ekscytacji związanej z cudownym faktem mojego życia. Gdybym wówczas pracowała, od strony psychologicznej, nad poczuciem „brania” życia i robienia tego, co chcę, prawdopodobnie również moja postawa fizyczna powoli zmieniałaby się w miarę wzrostu poczucia „otwartej drogi”, która jest przede mną.

Joga oraz inne formy pracy z ciałem, jak terapia tańcem, czy bioenergetyka Lowena, są metodami radzenia sobie ze stresem oraz wspierania transformacji struktur myślowych poprzez fizyczność. Ważnym ich elementem, tak jak i w psychoterapii, jest kultywowanie samoświadomości, czyli wglądu w siebie, a także umiejętność „puszczania” schematycznego postrzegania. Przytomny, medytacyjny stan umysłu utrzymywany podczas wykonywania ćwiczeń umożliwia zauważenie sygnałów płynących z ciała oraz uczuć i myśli z nimi związanych. Przy wykonywaniu ruchów, przybieraniu określonych pozycji ciała, odczuwamy napięcia, których w codziennym stanie świadomości nie zauważamy. Z każdym z nich związana jest konkretna treść psychiczna. Mogę na przykład odczuwać lekkie napięcie w ramionach, które mają tendencję do ruchu do wewnątrz. Pozwalając sobie na pełniejsze odczucie tego wrażenia, robiąc na nie miejsce w umyśle, mogę uświadomić sobie, na przykład, że chowam się i chciałabym wyjść lub, że czuję się zażenowana i zagubiona. Oczywiście, każde doświadczenie jest subiektywne i właściwe tylko osobie je przeżywającej.

Medytacja jest formą redukcji stresu poprzez wyciszenie umysłu, ale też przyjęcie nieruchomej pozycji jest tu formą wspomagającą „zwolnienie” rozbieganego umysłu i chwilowe wycofanie zaangażowania w różnorodne aktywności. Nie jest jednak konieczne aby pozostawać w pozycji siedzącej. Osoby praktykujące medytację przez dłuższy czas mogą równie dobrze pozostawać w stanie spokoju i zrównoważenia podejmując aktywności. Na początku jest jednak przydatne „zatrzymanie” ciała, aby można było łatwiej uzyskać wgląd w naturę Ja, zaobserwować co powoduje moje emocje, co „chodzi” mi po głowie i zadecydować czy jest konieczne aby to wspierać.

Skąd się bierze stres?

Jeżeli stoję w korku wiem, że dziecko spóźni się do szkoły i nic nie mogę w związku z tym zrobić, rodzi się we mnie frustracja, złość, niemoc – inaczej mówiąc – stres. Wiem, że za chwilę spóźnię się do pracy i moja wizja mnie, jako „porządnej osoby”, legnie w gruzach. Chcę być dobrą matką, a w oczach nauczycielek będę „osobą nieodpowiedzialną”, przez której niedbalstwo syn spóźnia się do szkoły. Przypominam sobie rozmowy z nauczycielkami, które mówią o nieodrobionych lekcjach syna i wydaje mi się, że jestem za ten stan odpowiedzialna. Powstaje dysharmonia pomiędzy moim wewnętrznym obrazem mnie samej, a tym, co w rzeczywistości robię. W pośpiechu rano zdarza mi się krzyknąć na syna: „musimy się spieszyć, bo taki jest system”. Nie wiem nawet, dlaczego krzyczę i czy w ogóle zgadzam się z obowiązkiem siedzenia cały dzień w ławkach. Jednakże nie czuję, bym miała siłę, na zmianę systemu. Rodzi się we mnie frustracja, poganiam syna, chociaż nie jestem przekonana o słuszności tego, co robię. Wiem, że jeżeli się spóźni, to także poniesie tego konsekwencje. Chociaż on za bardzo się tym nie przejmuje. J Co się wydarzy, kiedy zatrzymam się na chwilę i zobaczę całe to szaleństwo, w którym uczestniczę? Czy na pewno muszę się tak spieszyć? Dlaczego tak bardzo zależy mi, aby być postrzeganą jako dobra matka? Może by tak zaufać mojemu synowi, a moja siła i wiara w to, co uważam za ważne, doda mu pewności i pomoże uwolnić się od uwarunkowanego społecznie postrzegania siebie? Być może mogę się spóźnić i nie biec, ale słuchać muzyki stojąc w korku i postrzegać ten czas jako „moje życie”? Innego przecież nie mam. To jest właśnie ten moment, który, jeśli pędzę, mija bezpowrotnie i staje się tylko kolejnym rokiem gonitwy za czymś, czego i tak nigdy nie zdobędę. Mam wrażenie, że czekam na taki czas, kiedy będę mogła usiąść i odpocząć, kiedy będę mogła kochać i cieszyć się życiem. Pytanie, dlaczego teraz tego nie zrobię? Kiedy zmywam naczynia, czy rozmawiam z drugim człowiekiem: dlaczego ten czas nie może być tym, którego szukam? Jeżeli oczekuje czegoś innego niż to, co jest, wówczas doświadczam stresu. Rodzi się dysharmonia pomiędzy moją wizją tego, jak ma być, a tym, co rzeczywiście jest. Jeśli postrzegam siebie jako kogoś spokojnego, a aktualnie czuję złość, wówczas również jest niezgoda pomiędzy mną, a moją wizją samej siebie. Jeżeli pozwolę złości „być”, wówczas nie powstaje napięcie. Jest przez chwilę złość, ale nie ma stresu. Aspektem złości jest bardzo twórcza energia, która pomaga mi zmienić niekorzystne warunki.

Kiedy medytowałam kilka lat temu, w pięknym pensjonacie w górach, delektowałam się spokojem, który panował dookoła i zapachem świeżego drewna. W pewnym momencie przyszły dzieci, a właściwie przybiegły, tupiąc niemiłosiernie i krzycząc. To zaburzyło mój stan spokojnego umysłu. Nie chciałam ich w pobliżu, próbowałam oddzielić się od hałasów, ale one były coraz głośniejsze. Do tego dołączył się „okropny”, bo tak go postrzegałam, zapach z kuchni i moja medytacja stała się udręką. Kiedy hałas i zapachy były już nie do zniesienia, zrozumiałam o co chodzi w medytacji… J W jednej sekundzie to wszystko, co mnie otaczało, stało się harmonijnym brzmieniem życia. Tupanie dzieci, było swoistą transową muzyką, a zapach jakoś przestał być uciążliwy. Był po prostu zapachem, ani przyjemnym ani nieprzyjemnym. Poczułam się częścią przepływającego wokół mnie i przeze mnie życia. Byłam jednym z tym wszystkim, nie oddzielną częścią, lecz całością tańczącą taniec życia. Zrozumiałam, że to, co stwarza zamęt i nieprzyjemne uczucia, to blokada, zamknięcie się przed tym, co jest, przed doświadczaniem rzeczy takimi, jakie są. Moja wizja mnie samej i tego, jak ma być, staje w sprzeczności z tym, co spotykam na swojej drodze i to powoduje zatrzymanie, inaczej mówiąc, zastój energii, czy stres.

Dlaczego tak bardzo bronimy się przed utratą swojej tożsamości, dlaczego, chcemy utrzymać wizję siebie oraz oczekiwanej sytuacji?

Stres powstaje wówczas, gdy czujemy odpowiedzialność za sytuację i konieczność jej kontroli. Jednakże są sytuacje, na które mamy wpływ i takie, na które wpływu nie mamy (jak na przykład pogoda) i próba ich kontroli będzie bardzo frustrująca. Dlatego też, ważne jest, aby rozpoznać, zanim podejmiemy działanie albo zanim zaczniemy się martwić, z jakiego rodzaju sytuacją mamy do czynienia. W depresji poczucie niemocy i braku kontroli dotyczy większości sytuacji, nawet takich, na które łatwo moglibyśmy wpłynąć. Jest to stan tak samo trudny i nierozwojowy jak stałe napięcie związane z próbą wpłynięcia na wydarzenia, które od nas nie zależą. Dzięki zrozumieniu i otwartości umysłu doświadczanym podczas praktyki medytacji, potrafimy puścić kontrolę nad zdarzeniami od nas niezależnymi. Powstaje także miejsce na działania tam, gdzie przynoszą one twórcze i wymierne rezultaty. Mamy wręcz „pęd” do działania, ale powstaje on z radosnego cieszenia się życiem, a nie przymusu czy lęku. Energia, która dotychczas była ukierunkowana na bezużyteczne martwienie się czy ocenianie jest dostępna dla konstruktywnego działania. Jest również dowiedzione, że w pozytywnym nastroju więcej zauważamy, jesteśmy bardziej twórczy, dostrzegamy szersze spektrum możliwości (Isen, 1978, badania własne). Taki stan, jeśli nie jest naszym naturalnym sposobem spostrzegania i funkcjonowania, często rozwija się samoistnie podczas praktyki medytacji. A wiec medytacja nie jest biernym poddaniem się rzeczywistości, ale stworzeniem przestrzeni dla twórczego działania.

Regulacja Emocji

Stresującemu życiu towarzyszy zwykle zbytnia emocjonalność. Próbujemy tłumić emocje, ponieważ widzimy jak bardzo zaburzają nasze relacje i zdrowie, a jednak nie potrafimy ich kontrolować. To nie emocje same w sobie są destrukcyjne, ale to, w jaki sposób przejmują nad nami władzę, ich natężenie i często nieodpowiednie kanalizowanie.

Odgrywają również istotną rolę w procesie zapadania na depresję lub nerwice. Niedopuszczone do świadomości bądź niewyrażone odpowiednio, emocje stają się źródłem dysfunkcji psychicznych i fizycznych. Mogą one być związane z jakimiś sytuacjami z przeszłości bądź też dotyczyć teraźniejszości. Bez względu na to, czego dotyczą, mechanizm ich tłumienia jest zazwyczaj wyuczony w dzieciństwie. Nie zapominając o predyspozycjach genetycznych, to głównie kultura i środowisko, w którym się wychowujemy, kształtuje nasze wzorce reakcji emocjonalnych. Z reguły jesteśmy uczeni, aby nie złościć się, nie być smutnymi ani nie cieszyć się za bardzo, ponieważ jest no niestosowne i może innym przeszkadzać. Nie jesteśmy uczeni, w jaki sposób wyrażać gniew tak, aby nasze uczucie zostało uznane, a jednocześnie nie wyrządziło krzywdy. To, co słyszymy, to: „nie złość się”. Przy czym dziecko nie wie co zrobić z narastającymi emocjami i czuje się winne, jeśli się nie powstrzyma. Jakie jest więc rozwiązanie, czy należy wyrażać emocje, czy je tłumić?

Paul Eckman, psycholog specjalizujący się w badaniu emocji, przeprowadził eksperyment z udziałem mnichów buddyjskich. Polegał on na obserwowaniu reakcji osoby podczas medytacji na niespodziewany wystrzał petardy. Było to zaskakujące, że fizjologiczne reakcje mnicha, jak: ciśnienie krwi, tętno, bicie serca, potliwość, nie wskazywały na pojawienie się reakcji strachu. Mechanizm, jaki leży u podłoża braku reakcji fizjologicznych, to zauważenie uczucia, np. „jestem przestraszony”, przy jednoczesnym braku identyfikacji z emocją. Jest to informacja o stanie, w jakim osoba się znajduje, jego obserwacja bez oceny i pozostanie nieporuszonym. Nieuleganie emocjom nie oznacza braku czucia, ale odczuwanie bez jednoczesnej identyfikacji z uczuciem, przy spokojnym i obserwującym umyśle.

Nie ulega wątpliwości, że emocje pełnią ważną funkcję przystosowawczą. Emocje są częścią naszej natury, tej zwierzęcej, biologicznej, często nieakceptowanej przez nasz socjalno-duchowy aspekt „ja”. Nie są one, same w sobie, niszczące, lecz ich natężenie lub ukierunkowanie jest często nieadekwatne do sytuacji. Nie żyjemy w czasach, w których lęk przed wielkimi zwierzętami zapewniał nam przetrwanie. Nie jest on, tak jak kiedyś, potrzebny a jednak wiele osób żyje w ciągłym lęku. To nasz styl życia i doświadczenie traumatyczne są często jego przyczyną. Przestał on już być funkcjonalnym lękiem, jest emocją, która utrudnia nam życie i jest w tym znaczeniu destrukcyjna.

Tłumienie emocji czy zaprzeczanie im, nie sprawią, że znikną. One po prostu istnieją i często, kiedy są represjonowane, przybierają na sile lub przyjmują formę takiej czy innej niewydolności fizycznej. To, co uwalnia nas spod mocy emocji, to przede wszystkim ich świadomość. Istnieje różnica pomiędzy odczuwaniem złości, a krzyczeniem, czy jakimkolwiek szalonym działaniem, podjętym pod jej wpływem. Emocje pojawiają się po to, aby nam coś zakomunikować, wesprzeć energetycznie przy zmianie sytuacji, pomóc odeprzeć atak, zapobiec zranieniu, czy ułatwić zbliżenie do obiektu pożądania. Są sygnałem, którego pominiecie może mieć poważne konsekwencje. Jako ludzkie istoty, obdarzone świadomością, nie musimy jednak bezrefleksyjnie poddawać się instynktom. Możemy zatrzymać się na chwilę i zbadać, co tak na prawdę wzbudza nasze emocje, dlaczego czujemy się odpowiedzialni, dlaczego chcemy zareagować, dlaczego wydaje nam się, że czyjaś frustracja, czy atak są kierowane do nas? Już samo uświadomienie sobie emocji powoduje, że przestają one być tak uciążliwe, a zakomunikowanie o nich drugiej osobie jest często bramą otwierającą wzajemne porozumienie.

Kiedy zbadamy przyczyny emocji, to czym właściwie są, nie znajdziemy nic oprócz naszych własnych wyobrażeń. W tym sensie można powiedzieć, że emocje nie istnieją, ponieważ nie mają swojego realnego źródła, a wolność od emocji, to właśnie mądrość i zrozumienie mechanizmów ich powstawania. Wolność od emocji, to inaczej uwolnienie się spod ich kontroli.

Osoby praktykujące medytację są w stanie zauważyć pojawiające się emocje zanim przybiorą one na sile. Wgląd w siebie jest też wglądem w naturę naszych wyobrażeń i reprezentacji umysłowych różnorodnych zjawisk czy zachowań. Zwiększona uważność sprawia, że dostrzegamy rzeczywiste powody powstawania emocji i ich ulotną naturę. Buddyści nazywają tę niestałość pustką, która znaczy nic innego jak właśnie nierealność i niestałość interpretacji świata w naszym umyśle.

Medytacja zdaje się w tym wymiarze wpierać współczesne teorie psychologii poznawczej, zakładające zależność postrzegania od naszych wyobrażeń. Psychologia i medytacja, czy ogólnie mówiąc ścieżki rozwoju duchowego są komplementarne również w innym aspekcie. Trudno jest rozwijać się duchowo, kiedy mamy nierozwiązane problemy z dzieciństwa i budujemy swoje życie na destrukcyjnych schematach myślowych. Wówczas, jakakolwiek ścieżka duchowa może stać się męczarnią czy fanatyczną ucieczką od rzeczywistości.

Psychologia dla duchowości

Freud mówił o odszczepionych częściach osobowości, które nie są objęte świadomością, o odrzucanych aspektach nas, czy też o zastoju na pewnym etapie rozwoju. Trudno doświadczać pełni siebie i żyć jako zintegrowana jednostka, czy też utrzymywać stan umysłu zwany oświeceniem, kiedy są aspekty nas, a tym samym świata, o których nie chcemy wiedzieć. Jeżeli jakiś etap rozwoju nie odbył się w sposób prawidłowy, będzie on stale powracał jak meczący sen. Natomiast świadomy powrót do tego etapu, to odkrycie mocy, która została zagubiona i czeka aż ją przyjmiemy. Wzięcie tej mocy jest jak zbieranie kamieni, czy klejnotów w grze komputerowej. Jeśli nie zostały zebrane, stanowią ciężar, zalegają, a jeśli zostaną podniesione, stają się zasobem, z którego można korzystać. Poprzez powrót i podniesienie tego, co zostało zagubione, zdobywa się siłę na dalszą drogę lub też właściwość pozwalającą pokonać „potwory”.

Nie jest możliwe przeskoczenie “siebie”. Poszerzona świadomość to nie świadomość ponad, czy poza, to świadomość wszystkiego, to świadomość ogarniająca wszystkie etapy rozwoju człowieka. Dorastamy, ale często jakaś część nas nie dorasta, pozostaje mała i nierozwinięta. To ta część stale domaga się miłości i uwagi.

Psychoterapia wszelkiego rodzaju, w zależności od potrzeb i osobowości, jest w tym aspekcie pracy nad sobą skutecznym narzędziem poznawania i urzeczywistniania siebie, a tym samym ważnym krokiem ku duchowemu spełnieniu.

Przez 20 lat z łatwością przychodziło mi medytowanie i rozpływanie się w jedności ze wszystkim i niczym. Zupełnie ignorowałam jednak mój brak poczucia własnej wartości; brak “ja” wydawał mi się pożądanym stanem, który był tożsamy z poczuciem jedności. Jest jednak wielka różnica w byciu “poza”, czy „bez ja”, a przekraczaniem “ja”. Nie można czuć jedności z wszystkim, nie czując najpierw siebie. Bez mocnego, odrębnego “ja”, nawet niewielką uwagę na mój temat traktowałam jako zniewagę i atak. Nic dziwnego, że tak wiele rzeczy mogło mnie zranić. Moje “ja” było tak chwiejne i małe, że odczuwałam ogromna potrzebę jego ochrony. Etap budowania silnego ego, charakteru, tożsamości, poczucia własnej ważności, był zaniedbany w moim życiu. Nie było “mnie”, byli “inni” i to “oni” mieli zawsze rację, byli lepsi ode mnie we wszystkim. To był ważny powód, żeby nie darzyć ich sympatią, a jednocześnie pragnąć im dorównać. Nauczono mnie pomagać innym, co wydawało się rozsądną rekompensatą osobistych braków, które w sobie dostrzegałam.

Kiedy nie ma ego, nie ma też problemu w odczuwaniu jedności i „rozpływaniu się”, ponieważ nie ma granic „mnie”. Jest jednak problem w funkcjonowaniu w świecie. Dopiero, kiedy ego jest silne, można je przekroczyć. Trudno jest zacząć chodzić, kiedy nie ma się silnych nóg. Zbudowanie silnego “ja”, odczucie własnej wartości, niepowtarzalności i siły, doświadczenie swojej sprawczości w relacjach i w świecie, to stworzenie silnych korzeni, na których może rosnąć drzewo naszego życia. Potem jest czas na odpuszczanie, przekraczanie, nie-działanie, ale już nie z pozycji niemocy, tylko wielkiego miłującego i rozumiejącego ducha dawcy. Dopiero, kiedy nie boimy się ludzi, kiedy “inni” nie stanowią dla nas zagrożenia, albo obcego, niejasnego i przerażającego bytu szarej przytłaczającej masy, od której najlepiej się oddzielić, dopiero wtedy powstaje przestrzeń na jedność i miłość.

Medytacja – świadomość świadka

Często umysł jest porównywany z jeziorem, na powierzchni którego pojawiają się fale – myśli. Im spokojniejsza tafla jeziora, tym łatwiej zauważyć każdą pojawiająca się myśl. I nie trzeba z nimi walczyć, ale wystarczy zanurzyć się w głębię jeziora i pozwolić, aby myśli nadal pojawiały się, nie zaburzając przy tym doświadczania poszerzonej świadomości.

W medytacji bez wysiłku obserwuję nieustanny przepływ życia, wychodzę poza role, które odgrywam, widząc siebie jednocześnie w każdej z nich. Mam głębszy wgląd we wszystko, co się w danym momencie wydarza. Widzę, czuję i słyszę nie tylko jako „ja”, ale również obserwuję całą sytuację jako bezstronny świadek, z innej perspektywy. Doświadczam też innych stanów świadomości oprócz tych, z którymi na co dzień się utożsamiam. Dzięki temu możliwe staje się zrozumienie innych osób, ich uczuć, postaw oraz zobaczenie świata ich oczami. Tak poszerzona wizja otwiera mnie na nowe doświadczenia, pozwala współodczuwać z innymi, otwiera serce i umysł. Z tego poziomu doświadczania świata moje zachowania są bardziej przytomne, współodczuwam, szanuję oraz uwzględniam drugą osobę przy dokonywaniu wszelkich wyborów. Moje postrzeganie świata przesuwa się z „ja” na „my” i w zadziwiający sposób zmniejsza się moje cierpienie. Czuję się jednym z całym wszechświatem.

Główną ideą medytacji samoświadomości jest puszczenie kontroli nad umysłem i obserwowanie bez wysiłku myśli, które przepływają jak obłoki na niebie. Możemy obserwować swój oddech i sygnały z ciała bez ich oceniania. Jeśli zauważamy, że zaczynamy planować, lub przypominać sobie przeszłe zdarzenia, powracamy łagodnie do teraźniejszości. Pozwalamy sobie, aby zauważać dźwięki, zapachy i wszystko, co nas otacza, bez oceniania, czy to jest piękne, czy brzydkie, akceptując obecność różnych aspektów życia. Dajemy ten czas sobie, a energia, która nie jest zużywana na błądzące myli, staje się szkłem powiększającym dla naszej psyche.

Oświecenie – co to takiego?

Posiadanie przez nas energii psychicznej jest znane ludzkości od tysięcy lat. Według psychologów poznawczych (Kahneman) i następców Freuda, każdy z nas posiada pulę, zasób energii, która może być rozdzielana pomiędzy poszczególnymi zadaniami. Jest ona niestety ograniczona, szczególnie, jeśli dotyczy jednego zmysłu.

Umysł, zajęty myśleniem o różnych sprawach, które się wydarzyły lub mają wydarzyć, nieustannie planujący i wymyślający kolejne prawdopodobne rozwiązania sytuacji, pochłania energię, którą można wykorzystać na wykonywanie zadania w obecnej chwili. Kiedy umysł jest wolny od natłoku myśli, nie „biega” na różne strony możemy z łatwością ukierunkować uwagę na to, co dzieje się obecnie, na aktualnie wykonywane czynności, na życie i to jest właśnie bycie tu i teraz. Nasza energia i uwaga są wówczas bardziej skoncentrowane i dzięki temu działania stają się o wiele skuteczniejsze. Rozwiązywanie zadań, planowanie, pisanie egzaminów, czytanie, czy jakiekolwiek codzienne czynności, zajmują nam mniej czasu i wymagają o wiele mniej wysiłku.

Nawet w procesie tworzenia nie potrzebujemy myśleć wcześniej o tym, co stworzymy, to przychodzi samo w chwili, kiedy pozwalamy twórczej energii urzeczywistniać się przez nas.

Jednakże oprócz działań, warto jest też zrobić miejsce na nieaktywny i biorczy aspekt życia. Jest on naturalnym stanem w przyrodzie, koniecznym do regeneracji i integracji. W naszej kulturze istnieje tendencja do działania, a kiedy nie działamy wydaje nam się, że mamy depresję albo doświadczamy poczucia winy, z powodu tego, że za mało robimy i marnujemy życie.

Oświecenie można określić jako uważność, przytomność, czy też jako świadome istnienie i postrzeganie świata wielowymiarowo. I nie jest to stan dostępny jedynie mnichom, lecz zdolność każdego z nas do postrzegania świata w świadomy sposób w sytuacjach, w których jesteśmy na to gotowi i kiedy po prostu chcemy. Langer pisze, że refleksyjność jest postrzeganiem świata z wielu perspektyw i zauważeniem kontekstu wydarzeń. Osoba refleksyjna widzi sytuacje zarówno z własnego punktu widzenia, jak również zauważa motywy drugiej osoby. Wszelkiego rodzaju metody terapeutyczne, w których wykorzystuje się zmianę ról, jak psychodrama, Gestalt, czy Psychologia Zorientowana na Proces, pomagają zobaczyć i poczuć jak to jest „po drugiej stronie”. Również w medytacji widzimy w pewnym momencie „szerzej” i „pełniej”, ogarniamy szersze pole widzenia, nie fizycznego, ale widzenia sercem, umysłem i duszą. Rozwój duchowy może kojarzyć się ze wspinaniem się do góry, ale jest to raczej „poszerzanie się dookoła” i wchłanianie w siebie nowych jakości.

Życie wydaje się trudne, gdy stajemy tylko po tej „jednej stronie” – naszej. Uznajemy jedynie nasz pogląd jako słuszny opierając nasze postrzeganie na skostniałych schematach, które nie pasują do bezustannie zmieniającej się rzeczywistości. Trudność polega jedynie na zmianie z nieświadomości w świadomość, czy jak to Langer pisze, z bezrefleksyjnego stylu życia na refleksyjny. Refleksyjne postrzeganie wymaga od nas o wiele mniej energii, ponieważ nie potrzebujemy tak bardzo się bronić i kombinować w jaki sposób zachować swoją tożsamość. Nie tracimy energii na przypominanie sobie szeregu podobnych sytuacji i możliwych rozwiązań. Koncentrujemy się na rzeczywistości i wykonaniu obecnego zadania z całym zaangażowaniem. I jest to zadziwiające, że im bardziej jesteśmy przytomni, tym mniej sytuacji jest nas w stanie wyprowadzić z równowagi, i tym mniej jesteśmy zestresowani i zmęczeni.

Sens życia

Oprócz korzyści zdrowotnych medytacja stanowi bazę dla określenia własnego miejsca w świecie i poczucia sensu życia. Chociaż nie ma jednej odpowiedzi na pytanie po co żyjemy, każdemu z nas potrzebne jest poczucie sensu tego co robi i jakiegoś celu. Medytacja pomaga stworzyć przestrzeń, przygotować umysł do zrozumienia wiedzy nabytej przez nas, czy to na drodze własnego doświadczenia, czy też poprzez naukę. To zrozumienie nie jest czysto intelektualne, ale stanowi raczej głęboki wgląd w naturę wszechświata i praw nim rządzących. Z jakiejkolwiek dziedziny pochodzi wiedza, czy to z fizyki, biologii, kontaktów społecznych, religii, odżywiania, może ona być rozumiana na poziomie intelektualnym, albo może być głęboko zintegrowana i rzeczywiście doświadczona. Jest różnica pomiędzy wiedzą na temat szkodliwości palenia a rzeczywistym uświadomieniem sobie i zrozumieniem dlaczego palenie jest szkodliwe. Kiedy naprawdę rozumiemy, ta wiedza staje się częścią naszego życia. Medytacja pomaga nam stworzyć miejsce do zrozumienia również nas samych. Dostrzegając różne aspekty siebie, nasze uczucia, myśli, zachowania, nawet te z których nie jesteśmy dumni, stajemy się bardziej otwarci na inne osoby. Dostrzegamy w innych te same cechy, co w nas samych a akceptacja ich w sobie, prowadzi też do akceptacji ich w innych osobach. Nie znaczy to, że należy zgadzać się na wszystko i tolerować np. przejaw siły w sposób nadużywający innych. Warto natomiast znaleźć takie miejsce w sobie, przypomnieć sobie podobną sytuację, w której to my stawaliśmy się oprawcami. Przyznanie się przed samym sobą, że również posiadamy podobny aspekt osobowości czy ludzkiej natury, pomaga w zrozumieniu, wybaczeniu i nie chowaniu urazy. Do czego jednak to wszystko zmierza? Wychodząc poza przestrzeń „ja”, zaczynamy coraz pełniej uczestniczyć w życiu. Czujemy się niejako połączeni z innymi ludźmi, czy nawet całym światem w tych samych doświadczeniach i dzięki temu zbliżamy się do siebie. Szacunek do siebie samego oraz do drugiego człowieka czy nawet miłość są sednem każdej religii. I nawet jeśli nie znajdujemy sensu życia w wierze w duchowe aspekty istnienia człowieka, w Boga, życiu w szerszym wymiarze świadomości, czy bezcielesności, to bliskość z innymi może być sensem sama w sobie.

Jeśli uda nam się kupić dom, nauczyć asertywności, zdobyć wiedzę na temat nas interesujący, to pojawia się w nas potrzeba czegoś więcej, potrzeba której materialne czy intelektualne zdobycze nie zastąpią. Można przejść całą psychoterapię i nauczyć się harmonijnie funkcjonować w społeczeństwie, często jednak to nie wystarcza. Psychologowie humanistyczni mówią o potrzebie sensu życia, która jest, według nich, w każdym z nas. Carl Rogers uważał, że sama psychoterapia, nie wystarczy aby uznać ją za formę prawdziwej pomocy drugiemu człowiekowi. Bardzo ważnym elementem sesji terapeutycznych był dla niego pierwiastek duchowy i świadomość samego terapeuty. To jego kontakt z wyższym „Ja” miało być, według Rogersa, uzdrawiające i energetyzujące dla klienta.

Ale nie każdy przecież chodzi na psychoterapię. Duchowy wymiar życia jest dostępny każdemu, niezależnie od tego czy identyfikuje się z jakąś religia, czy tez nie. Może on być doświadczany w głębokim zrozumieniu, wglądzie, wybaczeniu, miłości. Odczuwamy kontakt z boskością w modlitwie, medytacji, czy podczas religijnych rytuałów. Bez względu na to kim jesteśmy i co robimy jest on „pod ręką” i nie wymaga specjalnego wysiłku, przychodzi sam, kiedy tylko jesteśmy otwarci.

W 1995 roku, dwóch psychologów, Myers i Diener przeprowadzili serię badań na temat poczucia szczęścia. Okazało się, że osoby uduchowione są szczęśliwsze niż te, które nie włączają duchowego wymiaru do swojego życia. Być może wynika to ze sposobu patrzenia na trudności. Osoby widzące sens w życiu dostrzegają go w zdarzeniach losu, nawet jeśli są one trudne. Łatwiej jest im spojrzeć z szerszej perspektywy i zaakceptować dane wydarzenie jako, z jakiegoś powodu, potrzebne i wartościowe. Takie podejście pomaga również utrzymać pozytywną i optymistyczną postawę nawet podczas i po przebyciu ciężkich chorób. Dzięki niemu szybciej zdrowiejemy, ponieważ, jak wiadomo, dobre samopoczucie wpływa na podniesienie odporności.

Medytacja ma więc wpływ na nasze zdrowie, nie tylko poprzez redukcję stresu, ale również poprzez stworzenie miejsca na duchowość i poczucie sensu życia, a co za tym idzie na doświadczanie szczęśliwego istnienia.

Integracja psychologii i praktyk duchowych

Integracja psychologii i duchowości zdaje się przybierać na sile, czego przejawem jest powstanie takich dziedzin psychologii jak: psychologia duchowości, psychologia zdrowia, psychologia integralna, psychologia transpersonalna, czy psychologia międzykulturowa. Psychologowie otwierają się na Wschód, a Wschód otwiera się na wiedzę psychologiczną oferowaną przez Zachód. Zauważenie, wymiana i wykorzystanie różnych metod samopoznania zaczyna owocować obopólnymi korzyściami.

Integralne podejście prowadzi do bardziej efektywnej terapii, ucząc w jaki sposób możemy rozwijać swój potencjał i znajdować siłę w nas samych.

Nie jest ważne w jaki sposób realizujemy siebie i co nadaje sens naszemu życiu. Nie potrzebujemy skomplikowanych praktyk abyśmy czuli się szczęśliwi i spełnieni. Nie potrzebujemy też dużych ilości pieniędzy, ponieważ im więcej mamy, tym tym bardziej tracą na wartości małe rzeczy, które do tej pory sprawiały radość. Ważne abyśmy doceniali to co mamy i byli otwarci na eksplorowanei siebie i świata. Różnorodnosc naszego świata wewnętrznego i zewnętrznego ukazuje się tym pełniej im mniej znieczulamy się używkami i „pędem” do „robienia sobie dobrze”.

Warto też pamieteć, że wzięcie odpowiedzialności za nasze zdrowie stanowi wyraz szacuku nie tylko dla naszego własnego życia, ale również do osbób, które kochamy.

Zapraszamy Cię w magiczną podróż po niezbadanych obszarach Twojego Ja. Podróż bez granic, po drogach i bezdrożach świadomości. Wyruszymy w nią wspólnie, aby odkryć, ukryte w naszej głębi, uwarunkowania, ograniczenia i schematy, które wydobyte z cienia na światło naszej świadomości, tracą moc kontrolowania naszego życia. Odkryjemy świat na nowo, oczami dziecka, doświadczając Prawdy, Wolności i Miłości.

Wyjazd ten adresujemy do wszystkich osób, zainteresowanych samopoznaniem i samorozwojem, poszerzaniem świadomości, jak również tych, które chcą lepiej funkcjonować i radzić sobie w życiu, poprawić swoje relacje z innymi osobami, czy odnaleźć swoją legendę i pójść jej śladem.

Podróż zaczyna się na progu pomiędzy tym, co w nas świadome a tym, co nieświadome. Przyjrzymy się naszym cechom i aspektom, które już znamy i chętnie pokazujemy na zewnątrz, jak również tym, które skrzętnie chowamy, również przed sobą. Naszym celem będzie przekroczenie progu i wydobycie z cienia skrywanych za nim obszarów naszej świadomości. Będzie to wymagało od nas porzucenia masek za którymi się skrywamy i mechanizmów obronnych, które na co dzień stosujemy.

Nawet najdłuższa podróż rozpoczyna się od pierwszego kroku. Ten krok jest najważniejszy – przekraczając próg zbliżamy się do poznania i doświadczenia pełni naszego ja. Jeśli się to nam uda, będzie to najważniejszy krok w drodze do poznania Pełni Egzystencji.

Odkrycie i zaakceptowanie naszej nieświadomości umożliwia stworzenie pełnego i zdrowego ego – ja. Ja, które łączy w sobie, w harmonii nasze jasne i ciemne strony. Postaramy się, aby Piękna i Bestia, Człowiek i Wilk mogli żyć ze sobą w zgodzie, akceptacji i przyjaźni. Aby te wszystkie aspekty naszego ja mogły stać się naszymi sprzymierzeńcami, umożliwiającymi pełną i świadomą egzystencję.

Odkryjemy na nowo swoją fizyczność i to, że duch i psyche są nierozerwalnie złączone z ciałem. Sygnały z ciała są ważnymi informacjami dla naszej świadomości. Będziemy pracować nad rozwijaniem świadomości sygnałów z ciała, odbieraniem informacji, wyczuwaniem napięć i przepływu energii a przede wszystkim – nad poznaniem i pokochaniem własnego ciała i odkryciem na nowo świata zmysłów.

Wydawać by się mogło, że ciało jest ostateczną granicą „ja”. Że oddziela ono „ja” od „świata zewnętrznego”. Tymczasem ciało nie tyle dzieli, co łączy, będąc kanałem komunikacji pomiędzy światem, a naszą wewnętrzną jaźnią. Poprzez zmysły wchodzimy w kontakt z tym co nas otacza, odbieramy piękno stworzenia i wyrażamy siebie.

Wychodząc poza ciało, doświadczamy transpersonalnych kanałów, którymi wraz z energią płyną informacje. Wykraczamy poza pięć zmysłów naszego ciała, otwierając się na doświadczenia zjednoczenia z innymi żyjącymi istotami. Otwieramy się na świat i duchową bliskość.

Ostatnim etapem naszej podróży będzie Świadomość Jedyna, Transcendentalna. Świadomość w której roztapiają się wszelkie granice, pozwalając doświadczać rzeczy, takimi jakimi są. Przeciwieństwa nie są już oddzielone a stanowią dopełnienie. Przeszłość odeszła, a przyszłości jeszcze nie ma. Świadomość istnieje w Wiecznej Teraźniejszości.

Metody i techniki:

• Rebirthing – uwalnianie oddechu oraz tłumionych emocji poprzez wejście w kontakt z podświadomością.  Doświadczenie nieuświadomionych aspektów siebie oraz wzorców, uwarunkowań, które wpływają na percepcję świata i kreowanie rzeczywistości. Procesy związane z  rebirthingiem prowadzą do uświadomienia sobie oraz zintegrowania lęków i blokad powstałych we wczesnym dzieciństwie oraz podczas trudnych doświadczeń życiowych.

• Praca z ciałem - Bioenergetyka Aleksandra Lowena,  Pulsing, Ortobionomia – techniki rozluźniające, przynoszące poprawę zdrowia, podnoszące poziom energii, poprawiające kontakt z ciałem, usuwające blokady, polepszające zakres ruchów, odblokowujące system energetyczny i emocjonalny.
  Ćwiczenia rozciągające, energetyzujące i równoważące prace półkul mózgowych.
  Techniki mające na celu poznanie i pokochanie własnego ciała. Kontemplacja piękna własnego, drugiej osoby i tego co nas otacza, którego odczuwanie otwiera serce.
  Doświadczenie na nowo świata zmysłów.

• Konstelacje rodzinne – metoda Berta Hellingera. Często jesteśmy uwikłani we współzależności, których nie jesteśmy w stanie dostrzec. Najintensywniejszy wpływ na nasze relacje ma rodzina – najpierw rodzina pochodzeniowa, a potem rodzina założona z naszym partnerem. Zdaniem Hellingera istnieją uwarunkowania, których respektowanie decyduje o tym, czy nasze związki będą udane – są to: więź, porządek i wyrównanie między braniem i dawaniem. Jeśli w przeszłości wydarzyło się coś dramatycznego, ma to następstwa poprzez generacje. Głęboka więź pomiędzy dziećmi i rodzicami sprawia, że dzieci często nieświadomie przejmują cierpienie swoich rodziców. Za swoją przynależność do systemu są gotowe ponieść wiele ofiar, rezygnując często ze swojego szczęścia i zdrowia. W ustawieniach przywrócona zostaje równowaga systemu rodzinnego poprzez wzięcie odpowiedzialności za swoje działania. Zadaniem Hellingerowskiej formy Ustawienia Rodziny jest uświadomić nieuświadomione uwikłania i dopomóc, żeby pierwotna miłość znów mogła płynąć.
  Prowadzi Ewa Cyzman.

• Wykłady na temat modelu integralnego Kena Wilbera oraz Integralan Praktyka Transformująca

• Oryginalne techniki Usui ReiKi Ryoho – Jest to kompletny system samorozwoju i uzdrawiania. W jego skład wchodzą techniki medytacyjne, których celem jest wyciszenie umysłu i poszerzenie świadomości oraz metody posługiwania się energią uzdrawiającą. ReiKi pozwala uzyskać lepszy kontakt ze swoim ciałem, energią i intuicją, jak również doświadczyć głębokich stanów medytacyjnych.

• Medytacje w naturze - medytacja to bycie obserwatorem wszystkiego co dzieje się wewnątrz i na zewnątrz, stan świadomości myśli i uczuć. To doświadczenie głębokiej wewnętrznej ciszy, nie działanie, zatrzymanie się i spotkanie ze sobą twarzą w twarz. Poprzez zobaczenie siebie widzi się innych i całą naturę rzeczy, co prowadzi do poszerzenia świadomości i odczucia jedności wszystkiego.
  Techniki wizualizacyjne, stosowane podczas niektórych medytacji, polegają na stworzeniu w umyśle wyobrażeń, które wspierają dokonywanie przeobrażeń. Aktywują twórczą siłę i moc urzeczywistniania.
  Medytacje Dynamiczne - są to medytacje Osho, polegające na poddaniu się ruchowi, odblokowaniu zastałej energii, odczuciu ciała i sygnałów z niego płynących oraz utrzymywaniu świadomości obserwatora.

• Zabawy, malowanie mandali, śpiewy, tańce w kręgu na łąkach, wieczorami kąpiel w wannie z wodą podgrzewaną ogniem, pod gwieździstym niebem, tańce wokół ogniska przy dźwiękach szamańskiej muzyki.

Zajęcia prowadzą:

• Ewa Holt

• Filip Fronczak

• Aleksander Teisseyre

Cena wyjazdu – 1190 PLN (obejmuje zakwaterowanie, całodzienne wyżywienie wegetariańskie lub wegańskie, wykłady oraz praktyki)

Ilość miejsc ograniczona.

kontakt:

• Ewa@Integra.xtr.pl – 0-609-318009

• Filip@Integra.xtr.pl – 0-601-882075

ásato mā sád gamaya
támaso mā jyótir gamaya
mrtyór māmrtam gamaya

Od złudzeń prowadź mnie do Prawdy
Od ciemności prowadź mnie do Światła
Od śmierci prowadź mnie ku Nieśmiertelności.

Upaniszady, the Matrix Revolutions, Neodämmerung

Światło i Cień, Dobro i Zło, Dzień i Noc… Ludzki umysł uwielbia tworzyć dwa tam, gdzie jest tylko Jedno.

Także ludzka istota jest podzielona – na sferę Światła – tego, co jasne i uzewnętrznione oraz Cienia – tego, co mroczne, niedostępne, nieuświadomione i wyparte do ciemnych, mokrych i zimnych piwnic i lochów Świadomości.

Carl Gustav Jung powiedział: „Za każdym idzie jego cień i w im mniejszym stopniu jest on zespolony ze świadomym życiem jednostki, tym jest ciemniejszy i większy„.

I tak to właśnie wygląda – jesteśmy w stanie kontrolować (choć to również podlega dyskusji) uświadomione aspekty naszego Ja. To co znajduje się w Cieniu nie podlega naszej kontroli. Co więcej, śmiało można powiedzieć, że nasz Cień kontroluje nas!

Proces Integracji ma na celu poznanie naszego Ja – pełni naszego Ja. Integracja to fascynująca eksploracja ziemi nieznanej, podróż bez dokładnych map i drogowskazów. Mapy, które otrzymujemy w spadku po naszych matkach i ojcach, babkach i dziadkach kreślą i dzielą niepodzielne terytorium naszego Ja niezliczonymi granicami. Podczas tej podróży przyjdzie nam przekroczyć niejedną z nich a jeśli będziemy wystarczająco wytrwali – wszystkie.

Za każdym razem, kiedy udaje nam się przekroczyć którąś z granic, okazuje się że nie była ona rzeczywista, że była ona jedynie linią naznaczoną na mapie. Celem podróży jest odkrycie i uświadomienie sobie, że nasze Ja jest pełne i niepodzielone.

Zanim jednak doświadczymy tej Jedności – Świadomości Jedynej, spróbujmy przyjrzeć się ogólnemu planowi podróży i granicom, które przyjdzie nam przekraczać.

Ktoś, kiedyś powiedział „Najpierw nosisz wodę w wiadrach, aż przychodzi Oświecenie. Potem znów nosisz wodę w wiadrach, aż …” I tak mniej więcej wygląda proces integracji. Należy pamiętać, że osiągniecie rozszerzonej świadomości nie koniecznie musi być trwałe. Cześciej mamy do czynienia z przebłyskami świadomości. Stan idealny, to osiągnięcie i utrzymywanie Świadomości Jedynej. Anthony de Mello w książce „Śpiew Ptaka” napisał:

Żaden z uczniów zen nie ośmieliłby się uczyć innych, gdyby wcześniej nie był przeżył ze swym mistrzem co najmniej dziesięciu lat. Po dziesięciu latach nauki Tenno został nauczycielem. Pewnego razu poszedł odwiedzić swego mistrza Nan-in. Dzień był dżdżysty i dlatego Tenno założył drewniane chodaki i zabrał parasol. Gdy Tenno przybył, Nan-in powiedział: – Zostawiłeś chodaki i parasol przed drzwiami, prawda? Możesz mi powiedzieć, czy położyłeś parasol po prawej, czy po lewej stronie chodaków? Tenno nie pamiętał i zmieszał się. Zdał sobie sprawę, że nie potrafi stosować Ciągłej świadomości. I tak został uczniem Nan-in i studiował kolejnych dziesięć lat, aż do osiągnięcia Ciągłej Świadomości.

W czasie, proces ten można zilustrować w postaci fali, przechodzącej przez fazy nauki i integracji. Nie są one do końca rozdzielne, trochę na siebie zachodzą.

Zazwyczaj jest tak, że proces nauki, przyswajania wiedzy rozpoczynamy, kiedy znajdujemy się w sytuacji kryzysowej, w życiowym dole. Kiedy uda nam się wyjść ze stanu depresji, zaczyna się czas nauki – przyswajania wiedzy i ideii. Nasze samopoczucie wówczas zaczyna się poprawiać, aż nowe idee i zdobyta wiedza doprowadza nas do stanu euforii. Wówczas stajemy się na jakiś czas orędownikami i mesjaszami nowych ideii.

Wówczas przychodzi moment, kiedy ujawnia się próg. Nowe idee okazują się sprzeczne z naszą świadomością i zapisanymi w niej uwarunkowaniami, nawykami, przyzwyczajeniami i programami. Często pojawia się moment kryzysowy – reakcja obronna naszych uwarunkowań i starych pomysłów na życie. Zanim się zorientujemy, że pojawił się próg, euforia zaczyna mijać a nowe idee jawią się coraz mniej atrakcyjnie. Powoli nadchodzi czas integracji – wcielenia w życie.

Wygląda to tak, jakby człowiek, cegiełka po cegiełce, budował swój nowy świat i światopogląd, aż pewnego dnia nadchodzi czas próby i weryfikacji – „los” mówi: „no, to zobaczymy…”, albo, jeśli przyswojone idee były nic nie warte, „no, to patrz!” Świat zaczyna się walić.

Wówczas możemy dokonać wyboru – albo odrzucamy niezintegrowane idee i pozostajemy przy tym, co stare i „bezpieczne”, albo podejmujemy trud integracji.

Rozpoczyna się trudny i bolesny czas integracji – weryfikacji nowych idei i zespolenia ich z naszą świadomością. Morpheus w „the Matrix” mówi: „Jest różnica pomiędzy znaniem ścieżki a podążaniem nią„. Do tej pory poznawaliśmy ścieżkę teoretycznie. Teraz zaczynamy nią podążać…

Im bardziej integrowane idee są sprzeczne z naszym uwarunkowaniem, tym proces ten jest bardziej długotrwały i bolesny. Może się zdarzyć, że doprowadza nas do depresji i całkowitego załamania – dezintegracji. Wówczas mechanizmy obronne naszych uwarunkowań załamują się. To co nowe, zaczyna jednoczyć się ze świadomością. Następuje transformacja, śmierć starego – przekroczenie progu.

I znów… nosimy wiadra z wodą.

Persona i Cień (Proces Pierwotny i Wtórny)

Właściwie cały czas do czynienia mamy z jedną granicą – oddzielającą to, co uznajemy za ja oraz tym, co umieszczamy poza ja. Na najbardziej podstawowym poziomie naszej psyche, granica ta przebiega pomiędzy czymś, co psychologia określa mianem persony oraz, wspomninanym już cieniem. W Psychologii Zorientowanej na Proces (POP) persona jest określana mianem procesu pierwotnego, a cień – procesu wtórnego.

Persona to wszystko to, z czym w naszej psyche świadomie się utożsamiamy. Jest to nasz własny obraz naszego Ja. Zazwyczaj jest to obraz dosyć wyidealizowany, choć tak nie musi być zawsze. Łatwo sobie wyobrazić, że przeciętny współmieszkaniec naszej planety nie utożsamia się z psychopatycznym mordercą. Trochę trudniej zaakceptować fakt, że każdy z nas nosi w sobie potencjał aby takim kimś się stać. Z drugiej strony – psychopatyczny morderca zazwyczaj utożsamia się ze swoją ciemną stroną, spychając do cienia takie swoje cechy, jak wrażliwość, opiekuńczość czy współczucie.

Spróbujmy przyjrzeć się jak może to wyglądać w praktyce na przykładzie schematu, który nazwiemy „Rycerz i tyran„.

Rycerz jest troskliwy i opiekuńczy. Jest doskonałym organizatorem i przewodnikiem. Jest obrońcą, wierny ludziom, ideom i ideałom. Potrafi być niezmordowany w walce. Rezygnuje ze swojej wygody, poświęca siebie i swoje potrzeby dla innych ludzi bądź dla ideii, w imię których walczy. Nie oczekuje nagród czy orderów. Wystarczy mu słowo pochwały czy wdzięczne spojrzenie. Jeśli ich nie otrzyma, będzie jeszcze gorliwiej starał się na nie zasłużyć. Wszelką naganę zniesie z pokorą.

Rycerz posiadł wiele umiejętności i zdolności. Ma niezwykłą praktykę i doświadczenie. Zawsze chętnie zrobi coś za innych, gdyż jest świadom, że nikt nie zrobi tego lepiej. Wydaje mu się, że może na swoje barki wziąć problemy i ciężary wszystkich, których kocha. Będzie dwoił się i troił, aby zaspokoić ich potrzeby, prośby, zachcianki i kaprysy.

Jednak lśniąca zbroja rycerza może oślepić swoim jasnym blaskiem. Kiedy ktoś wchodzi mu w drogę, nie jest mile widzianym przybyszem. Jeżeli chcesz, aby rycerz Ci służył, musisz podporządkować się jego woli i jego planom. On wie lepiej, on zrobi to lepiej. On zaplanuje Twoje życie, uporządkuje je i poukłada. Zanim się obejrzysz pod lśniącą przyłbicą, pojawi się twarz apodyktycznego tyrana i despoty.

Wciąż przekonany o swojej słuszności, będzie miał żal, jeżeli odrzucisz jego „pomoc”. Jeśli jego zbroja jest wystarczająco lśniąca – nie pozwoli Ci jej odrzucić.

Trudno to sobie wyobrazić, ale te dwa aspekty są tylko dwoma stronami tej samej monety – i tylko przykładami niezliczonych aspektów ludzkiej osobowości.

Czasem zdaża się, że nagle nawiązujemy kontakt z naszym cieniem – następuje przeskoczenie z procesu pierwotnego w proces wtórny. Często dzieje się to pod wpływem środków psychoaktywnych, choćby – alkoholu. Nie należy jednak mylić zamiany procesów z integracją.

Projekcja

Ważnym mechanizmem, o którym należy wspomnieć jest projekcja. Projekcja jest jednym z mechanizmów obronnych, których celem jest uniknięcie wszelkiej zmiany, w szczególności – zmiany pociągającej za sobą poszerzenie świadomości, czyli integrację.

Mówiąc najprościej, z projekcją mamy do czynienia zawsze, kiedy w innych widzimy własne wady (lub nieakceptowane zalety). Zdarza się również, że przypisujemy innym osobom własne emocje, uczucia czy intencje. To proste stwierdzenie nie oddaje jednak całej złożoności projekcji. Spróbujmy przyjąć, że cały świat, który nas, z pozoru, otacza jest lustrem naszej świadomości. Wówczas należy przyjąć, że każdy przejaw świata, czy w formie nieożywionej czy też ożywionej, jest cennym obrazem naszego Ja – odbiciem naszej świadomości, myśli czy emocji.

Jedną z oznak projekcji na poziomie werbalnym, jest używanie takich zwrotów jak „muszę” zamiast „chcę” i „nie mogę” zamiast „nie chcę”. Mówiąc „muszę” lub „nie mogę”, odsuwam od siebie odpowiedzialność za, tak naprawdę, moją własną decyzję. W rzeczywistości, rozpatrzyłem wszelkie za i przeciw, przeanalizowałem różne możliwości i podjąłem decyzję – zdecydowałem, że chcę dokonać określonego wyboru.

Ego

W chwli kiedy zaciera się rozłam pomiędzy Personą a Cieniem, powstaje zdrowe, silne Ego – zintegrowane zostają aspekty i poziomy nieświadome. To, co było zamknięte w lochach naszej psyche, zostaje wyciągnięte na światło dzienne, poznane, zaakceptowane i przyjęte w poczet równouprawnionych aspektów Ja.

Słowo ego nie ma zbyt pozytywnej konotacji. Egoistyczny, egocentryczny to słowa obdarzone negatywnym zabarwieniem. Fala New Age nie polepszyła sprawy – ego zostało przedstawione, jako coś z czym należy walczyć, od czego należy się odciąć, lub chociażby czekać, aż samo odpadnie.

Niestety takie podejście tworzy kolejną rysę na jednolitej powierzchni Świadomości, tworzy granicę pomiędzy tym, co w ludzkiej psyche słuszne, właściwe i boskie oraz tym, co ciemne i grzeszne, z piekła rodem. Jest to kolejny pomysł na podzielenie świata i człowieka pomiędzy siły dobra i zła. I im bardziej staramy się wybielić i oświetlić tę „pozytywną” część, tym bardziej wyraźny cień ona rzuca.

Do terapi, których zadaniem jest umożliwienie przejścia z poziomu persony na poziom ego zalicza się psychoanaliza, terapia postaci czy analiza transakcyjna.

Centaur

Ale człowiek to nie tylko psyche, nie tylko zdrowe, zintegrowane Ego. Na nasze Ja w równym stopniu składa się również ciało. I choć z początku wydaje się to dziwne, jest faktem, że nasze ciała pozostają często w oderwaniu od tego z czym się identyfikujemy. Mówimy – ja i moje ciało.

Uznajemy nasze ciała za produkt podrzędnej jakości w stosunku do duszy. Utożsamiamy się z duchem, jedynie czasowo zamieszkującym nasze ciało. Traktujemy je jak rękawiczkę czy skarpetkę, czasem jak garnitur, a jeśli dobrze pójdzie – jak świątynię dla Ducha.

Nie tylko religia katolicka traktuje ciało po macoszemu. Także na Wschodzie częsta jest pogarda dla ciała i spraw materialnych.

W chwili, gdy uświadamiamy sobie jedność z naszym ciałem, wchodzimy na poziom Centaura. Oznacza to wejście w głęboki kontakt z naszym ciałem – nawiązanie komunikacji, otwarcie się na sygnały i komunikaty ciała. Następuje wówczas poszerzenie Świadomości. Boląca głowa nie jest już tylko bolącą głową. Jest komunikatem, manifestacją określonych myśli, emocji, energii. Symptomy, odczuwane w ciele nie są już oddzielne od myśli czy emocji. Stanowią z nimi niepodzielną jedność. Są po prostu manifestacją w innym kanale percepcji.

W integracji świadomości ciała pomagają nam takie metody, jak hatha-joga czy tai-chi, Psychologia Zorientowana na Proces (POP) Arnolda Mindella, terapia postaci (Gestalt), Fucusing i Bioenergetyka. Również tutaj nieocenione wydają się metody pracy z oddechem – Rebirthing Leonarda Orra, Oddychanie Holotropowe Stanislava Grofa czy Integracja Oddechem Colina Sissona.

Wydawać by się mogło, że tutaj kończy się nasza podróż. Osiągnęliśmy granicę fizycznego ciała. Cóż więcej można by uznać za Ja? A jednak, to dopiero początek.

Pasma transpersonalne

W tym momencie zaczynamy wkraczać w obszary mistyki i duchowości – subiektywnych doświadczeń, które coraz bardziej wymykają się werbalnym opisom i klasyfikacjom.

Nagle nasza świadomość okazuje się wykraczać poza granicę fizycznego ciała – pojawiają się doświadczenia przenikania się czy jedności z innymi osobami. Mogą być to odczucia zarówno dotyczące sfery myśli i emocji – telepatia, współodczuwanie, jak również – bardzo fizyczne. Prawdopodobnie każdemu zdarza się czuć czasem czyjś ból czy „zarazić” się radością.

Sferą życia, która najmocniej sprzyja tego typu doświadczeniom jest seks i erotyka. Nie trzeba koniecznie zgłębiać praktyk Tantry, aby móc doświadczyć totalnego zespolenia z drugą osobą w miłości – na każdym z poziomów, od fizycznego, poprzez mentalny, emocjonalny i energetyczny aż po najwyższe poziomy ducha.

Innym przykładem wykorzystania pasm transpersonalnych jest uzdrawianie za pomocą energii. Uzdrowiciel doświadcza poszerzenia świadomości, co z jednej strony umożliwia mu wykorzystanie otaczającego go oceanu energii, a jednocześnie – wejście w głęboki kontakt z pacjentem. Wraz z płynącą energią, przekazywany jest uzdrawianemu stan rozszerzonej świadomości i, w drugą stronę, uzdrawiający współodczuwa z uzdrawianym. W pewnym momencie nie ma już uzdrawiającego i uzdrawianego – jest jedynie transpersonalny proces uzdrawiania. Na tej zasadzie opiera się terapia ReiKi czy inne, podobne.

Kluczem do drzwi doświadczeń transpersonalnych jest współczucie, empatia, współodczuwanie. Często te słowa są błędnie kojarzone z litością. Jednak to właśnie empatyczna miłość i bezwarunkowa akceptacja pozwalają otworzyć się na kontakt z drugą osobą.

Popularny nurt „New Age” dużo mówi o miłości i duchowości. Jednakże, często się zdarza, że ludzie pod wpływem tego nurtu wypierają ze swojego życia i ze swojej świadomości gniew, złość, żal i strach. Poszukując duchowości, jednocześnie tworzą świat dualny, podzielony na dobre i złe.

Tymczasem transpersonalny kontakt jest możliwy jedynie wówczas, kiedy otworzymy się na ludzi takich, jakimi są, ze wszystkim.

W przekraczaniu granicy ciała pomaga nam psychologia transpersonalna, psychosynteza oraz medytacja transpersonalna czy inne formy medytacji. Doświadczenia transpersonalne są również częste podczas stosowania technik oddechowych, np. Rebirthingu.

Świadomość Jedyna

O Świadomości Jedynej można powiedzieć i napisać dużo, choć ma to raczej znikomy sens. Jest to stan totalnej integracji, przekroczenia wszelkich granic, uwolnienia świadomości. Jest to stan dostępny każdemu, choć doświadczenie Świadomości Jedynej nie jest powszechne, zazwyczaj osiągane w głębokiej medytacji.

Ścieżki wiodące do Świadomości Jedynej to różnego rodzaju medytacje, z których na szczególną uwagę zasługuje Zen.

W medytacji stopniowo zanika to, co nie jest czyste i prawdziwe. Opada, jak muł w zmąconej wodzie. Aż w końcu woda staje się krystalicznie czysta. Taki staje się umysł, taka staje się Świadomość.

Ten poziom jest również określony jako Świadomość Świadka – Świadomość Obserwatora. Mamy tu do czynienia z pewnym pozornym paradoksem: z jednej strony poszerzamy nasze Ja, nasze pole tożsamości czy identyfikacji, z drugiej strony – dochodzimy do punktu w którym porzucamy to wszystko. Jest to jakościowy przełom, przejście z poziomu ego na poziom poza ego. Ten poziom pozwala doświadczyć nam bycia Tym Nieśmiertelnym, które przenika Wszechświat i patrzy oczami i słucha uszami wszystkich czujących istot.

Dlaczego? Po co? Kiedy? Jak?
Dlaczego? Po co? Kiedy? Jak?
Dlaczego? Po co? Kiedy? Jak?
Właśnie To… Właśnie tak…

Doświadczenie Świadomości Świadka jest jak Zen i łatwe i trudne a zarazem ani łatwe ani trudne… Dobrą metodą jest zadanie sobie pytania, jaka część mojej obecnej świadomości przetrwa, kiedy ja umrę. Trudność polega na tym, że większość ludzi kurczowo trzyma się swoich wyobrażeń na temat śmierci i życia po śmierci. Wszystkie te wyobrażenie również muszą umrzeć. Kiedy zaakceptujemy naszą śmiertelność – śmiertelność nie tylko ciała ale także myśli, emocji, wspomnień i wyobrażeń, wszystkiego, co indywidualne, mamy szansę doświadczyć Nieśmiertelnego.

Można by w tym miejscu przywołać jeszcze słowa mistrza Eckharta: „Boga nie osiąga się w procesie dodawania duszy czegokolwiek, ale przez odejmowanie„. Wystarcz odrzucić to , co nie jest prawdą, co nie jest głosem serca. Osho w „This Very Body The Buddha” napisał „Kiedy przestaniesz kłamać, przestaniesz szukać prawdy – nie będzie takiej potrzeby. Gdy znika kłamstwo, w całej krasie i blasku pojawia się prawda. Kłamstwo zauważone zanika, pozostaje prawda„.

Należy jednak pamiętać, że Drogą do Świadomości Jedynej musi stać się całe życie. Jest nią bezkompromisowe, pełne współczucia podążanie za głosem serca – Wewnętrzną Prawdą, która prowadzi do Wolności i Miłości.

Każde zjawisko na ziemi jest parabolą, a każda parabola otwartą bramą, przez którą dusza, jeśli jest gotowa, potrafi wniknąć do wnętrza świata, gdzie ty i ja, dzień i noc są jednością. Na drodze życia każdego człowieka rozwiera się tu i ówdzie taka brama, każdego nachodzi kiedyś myśl, iż wszystko widzialne jest parabolą, za którą mieszka duch i życie wieczne. Herman Hesse – Irys

Zapraszamy na wakacje w miejsce wyciszenia i mocy, do Domu Trzech Kultur. Malownicze widoki Karkonoszy, pensjonat o niepowtarzalnym klimacie, artystycznym wystroju, wykonany z ekologicznych materiałów. Bardzo smaczna wegetariańska kuchnia.

Program wyjazdu obejmuje następujące warsztaty tematyczne, składające się na warsztat
integracji psychosomatycznej:

• Daoistyczne medytacje w naturze -
  daoistyczna kosmologia, Kosmiczne Uzdrawianie, kontakt z Wyższą Jaźnią,
• Tradycyjna Medycyna Chińska - regeneracja sił witalnych i seksualnych,
• Oryginalne techniki Usui ReiKi Ryoho – system samodoskonalenia i uzdrawiania – inicjacje, praktyka, nauka posługiwania się energią uzdrawiającą,
• Medytacje i Relaksacje,
• Rozwijanie Dziewięciu Inteligencji – warsztat zintegrowanego rozwoju,
• Rebirthing – uwalnianie oddechu, odmienne stany świadomości, różne techniki oddechowe,
• Medytacje Dynamiczne oraz inne techniki
  Osho Rajneesha,
• Indywidualne sesje dla chętnych:
  • Astrologia, Tarot, Regresje źródłowe.

Zajęcia prowadzą:

• Ewa Holt-Fronczak,
• Filip Fronczak,
• Józefina Jagodzińska,
• Roman Fierfas.

Cena wyjazdu – 1000 PLN (obejmuje zakwaterowanie, całodzienne wyżywienie, wykłady oraz praktyki)

Prosimy o jak najszybsze dokonywanie rezerwacji oraz przedpłaty w wysokości 300 PLN. Ilość miejsc ograniczona.

kontakt:

• Ewa@Przebudzenie.com – 0-609-318009
• Filip@ReiKi.org.pl – 0-601-882075
• Roman@Przebudzenie.com – 0-604-163-791