Psychologia dąży do uznania jako empiryczna nauka na równi z fizyką, czy chemią. Odcina się od swoich korzeni, z których wyrosła czyli hipnozy stosowanej przez Freuda czy Jungowskiej analizy snów, archetypów i astrologii. Wszystko ma być potwierdzone badaniami, jednakże, dodając trochę perspektywy fizyki kwantowej na wynik badania może mieć wpływ oczekiwanie badacza. [...]

Czyli jak nie urok to sraczka

Kiedy będzie w końcu ten czas kiedy będę mogła położyć się na trawie, patrzeć na chmury i nie martwić się o nic. Wydaje mi się że już niedługo będę mogła odpocząć, poczuć się bezpiecznie i szczęśliwie, że trudny czas się skończy, a tu nagle pojawia się coś [...]

Działanie wszystkich podanych przez mnie ćwiczeń na lepsze samopoczucie jest udowodnione psychologicznymi naukowymi badaniami, chociaż mogą się one wydawać tylko przepisami „na ciasto”

Wypisz wszystkie rzeczy za które dziś jesteś wdzięczny (każdą najmniejszą rzecz), np: mam dach nad głową, mam dzisiaj co zjeść, mam pracę, mam zdrowe dziecko, jestem zdrowa, mogę widzieć [...]

Każdy z nas przechodzi w życiu okresy kwestionowania tego co robi, pytania się czy na pewno tak właśnie chcę żeby moje życia wyglądało. Zastanawiamy się wówczas jaki jest w ogóle sens życia, często popadamy w depresję, ponieważ nikt nie potrafi nam odpowiedzieć na to pytanie, a to w co do tej pory wierzyliśmy [...]

Czyli jak poprawić związek.

Niektóre koncepcje psychologiczne mówią, że związek to transakcja (wymiana kosztów i zysków), inne, że to nasze biologiczne dziedzictwo w postaci popędu. Zgadza się, ale jest jeszcze coś więcej, co nazywamy miłością i nie mówię o fazie zakochania ale tym ciepłym uczuciu w sercu kiedy jesteśmy z drugą [...]

Wewnętrzny krytyk są to krytyczne myśli (słowa, zdania) skierowane do samego siebie. Praca z wewnętrzym krytykiem polega na uświadomieniu sobie w jakich sytuacjach mamy z nim do czynienia, w jaki sposób się on przejawia, jakich „sformułowań używa”, w jaki sposób „mówi” oraz jaka jest jego intencja. Pracujemy również na rozpoznaniu jak czuje się ta kryrykowana część nas, co ta krytyka powoduje, czego nie pozwala zrobić, w czym nas ogranicza.

Wpływ medytacji na aktywność mózgu przy przetwarzaniu emocji.

Związek medytacji z reaktywnością emocjonalną oraz jego kliniczne zastosowanie jest obecnie przedmiotem licznych badań. W naszym doświadczeniu badaliśmy wpływ treści emocjonalnych zawartych w bodźcach wzrokowych (zdjęcia IAPS) na potencjały korowe (ERP) wywołane tymi bodźcami u osób uprawiających medytację oraz u osób nie uprawiających medytacji (grupa kontrolna). Stosowaliśmy trzy rodzaje bodźców: emocjonalnie pozytywne, negatywne albo neutralne.  Zgodnie z wielokrotnie replikowanymi wynikami poprzednich badań, w grupie kontrolnej amplituda późnej (>400 ms) dodatniej fali ERP w reakcji na bodźce o ładunku emocjonalnym, zwłaszcza negatywnym, była większa niż wywołana przez bodźce neutralne. Natomiast w przypadku osób medytujących ww. reakcja na bodźce negatywne nie wystąpiła. Istotna różnica w stosunku do grupy kontrolnej dotyczyła rejestracji z obszarów czołowych. Wyniki te są dowodem na to, że osoby uprawiające medytację w odmienny sposób reagują na bodźce emocjonalne na poziomie wyższych procesów przetwarzania: bodźce awersyjne mają mniejszy wpływ na aktywność kory mózgu rejonów czołowych u tych osób.

Ściągnij pełny tekst (teorię, opis badania oraz dyskusję) >>>> Medytacja

W miarę pogłębiania się procesu autoeksploracji przeżyć, pierwiastek bólu emocjonalnego i fizycznego może osiągnąć tak ogromne natężenie, że jest zazwyczaj interpretowany jako umieranie. Może on być tak wielki, że dana osoba czuje, iż przekroczyła granice osobistego cierpienia i doświadcza bólu całych grup ludzi, ogółu ludzkości czy wręcz wszelkiego istnienia. Charakterystyczne jest utożsamianie się z przeżyciami rannych lub umierających żołnierzy, więźniów zamkniętych w lochach i obozach koncentracyjnych, skazanych na śmierć Żydów albo pierwszych chrześcijan, matek i dzieci podczas porodu oraz atakowanych przez wrogów i zabijanych zwierząt. Doświadczeniom z tego poziomu towarzyszą zwykle gwałtowne przejawy fizjologiczne, takie jak różny stopień duszenia się, przyspieszone tętno i częstoskurcz serca, mdłości i wymioty, zmiany koloru skóry, wahania temperatury ciała, spontaniczne wykwity skórne lub sińce, skurcze mięśni, drżenie i skręcanie się lub inne wyraźne zjawiska motoryczne.

Podczas gdy na poziomie biograficznym tylko te jednostki, które rzeczywiście przechodziły ciężkie zmaganie ze śmiercią, muszą w trakcie samopoznania spotkać się z zagrożeniem życia, to na tym piętrze nieświadomości kwestia śmierci jest uniwersalna i całkowicie zdominowała jego obraz. Te osoby, u których w życiorysie nie występowało poważne niebezpieczeństwo śmierci lub uszkodzenia ciała, mogą opisywaną sferę doświadczenia osiągać bezpośrednio. U pozostałych zwykle pogłębia się przeżywanie swych ciężkich urazów, operacji lub obrażeń ciała, które przechodzi następnie w omówione wyżej doświadczenie umierania.

First ceremony – death of illusions illusions and fear.

Everything happens in the darkness. I feel pain in the body. The pain is paralyzing me. I see all the little things that are the illusions of my life. I see cloths the are tiny is the size, little trousers, hairbrushes… everything is shrinking, all the little girly stuff that you can find in the store… hair, looks… the way I present myself, all the illusions my life… shrinking and disappearing in the darkness. At the same time I feel threatened; I feel that something is trying to kill me. That there is some evil force trying to get me and I’m asking myself „why am I doing this?

Fragment książki Sacred vine of spirits: Ayahuasca -
„Święte pnącze duchów: ayahuasca”

Ayahuaska jest halucynogennym wywarem roślinnym z Amazonii, który jest używany przez szamanów rdzennych Indian i metysów w Peru, Kolumbii i Ekwadorze do celów leczniczych i dywinacyjnych od setek, a być może nawet tysięcy lat. Jest znana pod różnymi nazwami w różnych plemionach, między innymi: caapi, natéma, mihi i yagé. Nazwa ayahuasca pochodzi z południowoamerykańskiego indiańskiego języka Quechua: huasca oznacza „pnącze” lub „liana”, a aya oznacza „dusza”, „umarli” lub „duchy”. Co za tym idzie „pnącze umarłych”, „pnącze dusz”, „pnącze duchów” byłyby adekwatnymi angielskimi przekładami. Jako nazwa jest ona jednak nieco zwodnicza, jako że pnącze Banisteriopsis caapi jest tylko jednym z dwóch podstawowych składników tego halucynogennego wywaru, drugim jest liściasta roślina Psychotria virdis, która zawiera silną psychoaktywną dimetylotryptaminę (DMT). To właśnie DMT, którego pochodne są obecne także w różnych innych naturalnych halucynogenach, włączając w to meksykańskie magiczne grzyby, dostarcza doświadczenie wizyjne, a poprzez to dostęp do krainy duchów i dusz zmarłych przodków. DMT nie jest aktywne doustnie, gdyż jest metabolizowane przez enzym znajdujący się w żołądku, oksydazę monoaminową (MAO). Pewne związki chemiczne w pnączu hamują aktywność MAO, a zatem nazywa się je inhibitorami MAO: ich obecność w wywarze czyni psychoaktywny związek dostępnym i umożliwia jego cyrkulacje w krwioobiegu, a zatem do mózgu, gdzie inicjuje wizyjny dostęp do pozazmysłowych krain i istot. Szczegóły dotyczące nadzwyczaj skomplikowanego systemu rozprowadzania tego aborygeńskiego psychoaktywnego narkotyku oraz historia odkrywania go przez naukę zostanie opisana i zgłębiana w niemniejszym tomie.

Przeczytaj resztę wpisu »