Proponujemy naukę medytacji jako wsparcie dla psychoterapii. Jeśli wyrazisz ochotę na zapoznanie się z medytacją oraz na włączanie medytacji w sesje terapeutyczne, przed każdą sesją będziemy przez 15 minut medytować, z także , jeśli będzie taka potrzeba, zaproponujemy  Ci wchodzenie w stany medytacyjne podczas terapii, w celu zwiększenia samoświadomości.

Przeczytaj resztę wpisu »

There are several theories about the mechanism of emotions arising or in other words, how we perceive certain responses of our body as emotion. Older theories like James-Lange or Canon-Bard theory emphasize the role of physiological arousal in the process of emotions arising.  Modern theories have included perception as an important factor in this process, although don’t neglect the physiological arousal. Nevertheless we have some knowledge about emotional mechanisms, we still don’t know how to control emotions.  One of the dilemmas that psychology and psychopathology has been dealing with is the ability to regulate emotional responses. Emotions often lead to personal distress, may be socially maladaptive and self-destructive. They are functional as a signal for us to take some action and make same changes in recent situation, but often their intensity and uncontrolled responses to them become a great burden. So far the only regulation of emotions has been considered only on the level of response. Unfortunately emotions are like fire, it is hard to cool them down when they are already burning. We often regret our actions while being in charge of emotions, but it is usually to late, the damage has already been done. How can we regulate emotions just at the moment of their arousal?

Przeczytaj resztę wpisu »

„Co zyskamy lecąc na księżyc jeśli nie jesteśmy w stanie przebyć przepaści która oddziela nas od nas samych? To jest najważniejsza ze wszystkich podróży odkrywczych i bez niej wszystkie inne są nie tylko niepotrzebne, ale katastroficzne”.

Thomas Merton

Łykamy kolejną tabletką przeciwbólową, idziemy do kolejnego lekarza. Zagłuszamy ból i sygnały z ciała, likwidując chwilowo objawy, lecz prowadzimy taki sam styl życia, mamy te same problemy i nawet nie zastanawiamy się dlaczego mamy problemy zdrowotne, dlaczego i po co dopada nas kolejny stan depresyjny. Nawet psychoterapia jest często ukierunkowana na likwidację „choroby”, abyśmy mogli sprawnie funkcjonować w społeczeństwie. Rzadko zastanawiamy się, po co właściwie mamy być sprawnie funkcjonującymi jednostkami. Czy jedyny sens naszego życia, to przetrwać, nie „rozlecieć się” psychicznie, nauczyć się prosić o swoje i zaspakajać swoje podstawowe potrzeby? Psychoterapia zdaje się skupiać na likwidowaniu zaburzeń, natomiast ich głębszy sens dla jednostki i jej potrzeby duchowe są pomijane. Psychologia stała się nurtem naukowym skupiającym się głównie na badaniach. Znane są nam pewne mechanizmy funkcjonowania człowieka, potrafimy z coraz większą dokładnością wyjaśnić niektóre nasze zachowania, niestety gubimy gdzieś człowieka jako całości, człowieka z całym jego fizycznym i duchowym wymiarem. Jakoże psychologia z założenia jest nauką o duszy może warto nie zapominać o jej korzeniach i zaakceptować fakt istnienia w nas, czy pomiędzy nami wymiarów, których nie możemy prosto wytłumaczyć za pomocą empirycznych badań. Przeczytaj resztę wpisu »

Niedamirów 29.04.-3.05.2006

Szamańskie Inspiracje
Warsztaty rozwojowo-edukacyjne

Wyjazd ten adresujemy do wszystkich osób, zainteresowanych samopoznaniem i samorozwojem, poszerzaniem świadomości, jak również tych, które chcą lepiej funkcjonować i radzić sobie w życiu, poprawić swoje relacje z innymi osobami, czy odnaleźć swoją legendę i pójść jej śladem. Warsztaty te odbywają się na granicy. Na granicy Polski i Czech, na granicy psychologii i szamanizmu, na granicy świadomości i nieświadomości, ciała i ducha, życia i śmierci, znanego i nieznanego, możliwego i niemożliwego… Każdy z nas stanie na własnych granicach i mamy nadzieję, że wiele z nich uda się nam poznać i przekroczyć.

Przeczytaj resztę wpisu »

Ból towarzyszy narodzinom i śmierci, nie tylko ciała, także każdego aspektu człowieka, w chwili kiedy umiera to co nieprawdziwe, a ujawnia się to co gotowe jest by się narodzić.

Miłość

Chcę miłości, chcę kogoś, kto będzie mnie kochał i kto da mi bezpieczeństwo. Kto będzie mój, kto mnie uszczęśliwi, sprawi, że moje życie będzie pełniejsze. Ale czy tak naprawdę ktokolwiek jest mi to w stanie dać? Czy zakochanie się nie jest tylko stanem euforii, który, kiedy przeminie, pozostawia mnie z partnerem będącym lustrem tego, co we mnie nieświadome i co uaktywnia się z taką siłą w związku? Mogę odejść, albo przyjrzeć się temu, co się pojawia – temu, co boli, czy złości.

Chcę żeby ktoś mnie kochał, ale tylko jedna osoba i ja chcę kochać ją, ale nie innych. Innych to mogę kochać „inną miłością” taką „ogólną”, „przeznaczoną dla ludzkości”, „taką mniejszą”. Powstaje pytanie czy jeżeli mam otwarte serce, to czy mogę je otwierać na jedną osobę, a przed drugą zamykać. „O, przepraszam, nie zdążyłam przed tobą zamknąć serca, po kontakcie z mężem, proszę wybaczyć” Czy kwiat może pachnieć tylko dla niektórych?

Kiedy w zeszłym roku na wiosnę poszłam do parku i znalazłam się wśród kwitnących ze wszystkich stron kwiatów, poczułam, że moje serce uwalnia się z zamknięcia zimowych lodów. Chociaż było mi wcześniej smutno, nie mogłam oprzeć się rozpierającemu klatkę piersiową uczuciu uwolnienia ognia, który cały czas płonął we mnie małym płomyczkiem. Miałam wrażenie, że to ja decyduję, czy pozwolę miłości płynąć, czy pozamykam serce w żelazne okowy. Tak czy inaczej ono tam jest i zawsze będzie. Ale kiedy już je otworzę, to miłość płynie i dotyka każdego, kto wejdzie ze mną w kontakt, każdego, o kim pomyślę w tej chwili. Miałam wrażenie, że moje serce jest jak jeden z tych kwiatów, który pachnie dla każdego, gdy jest otwarty. Przeczytaj resztę wpisu »

Tylko kiedy umysł i zmysły są puste można usłyszeć siebie

Depresja jest etapem wycofania się, odcięcia od otoczenia, odłączenia się od aktywności, skierowania uwagi ku własnemu wnętrzu. Jest początkiem procesu odnalezienia się na nowo. Zaczyna się wówczas, kiedy nie da już się uciekać od siebie, zagłuszać aktywnościami tego, co doprasza się by zaistnieć. Depresja jest jak przewodnik, który zatrzymuje nas i stawia przed nami lustro prawdy. To, przed czym uciekaliśmy, czego tak najbardziej się baliśmy, pojawia się w całej okazałości. Ja, ból i cierpienie. Cierpienie nie tylko nasze, ale także innych, całego istnienia i jedyną ucieczką wydaje się samounicestwienie, żeby już nie czuć żeby było lżej, bo to, czego się doświadcza trudno wytrzymać. Przeczytaj resztę wpisu »

Zapraszamy na warsztaty

EMOCJE DESTRUKCYJNE

poznanie ich źródła
i sposobów okiełznania

6.-7. listopada 2004 – Warszawa

Przeczytaj resztę wpisu »

Wiele osób przychodzi na sesje oczekując wizji, wychodzenia poza ciało, doświadczeń z poprzednich wcieleń itp. Albo też, że ktoś za nich coś zrobi, coś im „da”, pokaże, żeby tylko samemu nie trzeba było oprzytomnieć. W Rebirthingu uwydatnia się to co jest „pod powierzchnią”, to co aktualnie zajmuje nasz umysł. Bez względu na to, jaki pomysł chodzi nam po głowie odnośnie naszego życia, jaka wizja siebie, ego zrobi swoje, żeby to wzmocnić. Będziemy widzieli to, co chcemy widzieć, jeżeli nie jesteśmy gotowi do poznania prawdy. Nie jest ona zazwyczaj tym, co chcemy wiedzieć. Chcemy widzieć siebie jako istoty świetliste, anioły, kogoś wyjątkowego, posiadać moc uzdrawiania, przepowiadania przyszłości, kogoś kogo życie ma więcej sensu niż nasze w tej chwili. Jeżeli chcemy tłumaczyć sobie kontakt z jakąś osobą przeszłymi wcieleniami, to jest duża szansa na to, że właśnie to zobaczymy. Zobaczymy cokolwiek, co zrodzi się w naszym umyśle i, jeżeli za tym pójdziemy, możemy dotrzeć do pięknych krain, wizji itp., które… oprócz tego, że są przyjemne na dany moment, do niczego nie prowadzą.

Przeczytaj resztę wpisu »

SESJA REBIRTHINGU

CO SIĘ DZIEJE?

W czasie oddychania pogłębionego uaktywniają się blokady, możemy czuć napięcia mięśni i różne sygnały somatyczne. Kiedy pozwolimy sobie na wejście głębiej w ich przyczynę, pogłębimy nasz wgląd w istotę danego sygnału, widzimy całe spektrum sytuacji i odczuć z nim związanych. Często są one związane z sytuacjami traumatycznymi z dzieciństwa, z których istnienia często nawet nie zdawaliśmy sobie sprawy, albo wydawały się mało istotne. Duże dotlenienie mózgu sprawia, że uaktywniają się połączenia miedzy neuronami i przypominają się sytuacje z przeszłości. Uświadomieniom często towarzyszą silne doznania emocjonalne oraz wizje. Możemy zobaczyć powtarzający się przez cały życie schemat postępowania, lub myśl na swój temat będąca źródłem destrukcyjnych zachowań. W procesie zachodzącym podczas sesji, to co było wyparte zaczyna żyć, dajemy mu prawo do zaistnienia. Pozwalamy sobie na wejście w emocje, przeżycie ich i zintegrowanie. Integracja polega na uświadomienie sobie wypieranych aspektów nas samych i odczuć na które sobie nie pozwalaliśmy i to co było w cieniu przestaje nas „straszyć”. Będąc świadomymi źródła destrukcyjnych zachowań możemy bardziej świadomie wybierać nasze reakcje w sytuacjach uaktywniających dany skrypt.

Przeczytaj resztę wpisu »

Co to jest bulimia i anoreksja nie trzeba już wyjaśniać. O zaburzeniach jedzenia słyszy się w radiu, w telewizji, powstaje wiele artykułów, przepełnionych dobrymi radami, w stylu: jesteś w porządku, taka jaka jesteś, weź mało na talerzyk, kontroluj się, zrób coś ze sobą, zasięgnij porady… Mówi się dużo na temat destrukcyjnego wpływu mediów na kształtowanie się obrazu siebie, swojego ciała, chęci dorównywania modelkom itp.

Tymczasem, przyczyn bulimii można się doszukiwać nie tyle w chęci wyglądania jak modelka, ale raczej we wczesnym dzieciństwie i wzorcach myślowych pielęgnowanych często, nieświadomie przez całe życie. Można zaleczyć objawy, kontrolować zachowania ale dotarcie do źródła wymaga głębokiego wglądu w siebie i spojrzenia całościowego na siebie, jako człowieka i na swoje życie. Istotną kwestią jest również zaakceptowanie obecnego stanu rzeczy, a nie chęć pozbycia się go, integracja, a nie negacja. Szukanie sposobu na pozbycie się tego, co jest, prowadzi tylko do wzmacniania i skupiania się na tym, z czym się tak usilnie walczy. Można już teraz zobaczyć, że nie ma jedynej skutecznej metody, magicznej pigułki, po podaniu której ból ustąpi, znikną niechciane zachowania. Może ustąpić na chwilę, ale przyczyny nie uleczy. Rodzi się pytanie czy jest co uleczać i po co? Kto jest tym kto chce uleczyć, a kto jest chorym? Czy postawa: „chcę żeby mi było lepiej, bo nie jest dobrze”, nie jest próbą ucieczki, od tego co jest? A skoro to jest, to może jest potrzebne? Czy stanie przed ścianą i próbowanie, zobaczenia co jest za plecami, nie jest bezskutecznym działaniem, czy nie lepiej obrócić się o 180°? Na czym miałoby polegać to obrócenie się? Przede wszystkim na zaakceptowaniu faktu, że stoję przed ścianą i jest mi źle. Na wejściu w kontakt z tym, co czuję, na porozumieniu się z wnętrzem, które tak skutecznie jest tłumione racjonalnymi wytłumaczeniami i opisami świata pochodzącymi z zewnątrz. Opisami i prawdami, które mogą być prawdami innych osób, ale nie koniecznie moimi, nie są ani złe ani dobre, ale po prostu mogą mi nie służyć. Przeczytaj resztę wpisu »